Background Image

Trillende handen

Met trillende handen pak ik het startnummer vast, 146. Zou dat goed of slecht zijn? Het de eerste keer dat ik weer een lange afstand loop sinds de marathon. Of ja, in een wedstrijd. Ik ben zenuwachtig en terwijl ik mijn nagels probeer te lakken — geen wedstrijd zonder een kleurtje — denk ik na over vanmiddag. Heb ik genoeg getraind? Ben ik fit genoeg? Heb ik genoeg gerust deze week? Gaan mijn altijd-zeurende-vastzittende-kuiten een beetje meehelpen vanmiddag? Neem ik gelletjes mee, want die had ik bij de CPC ook? Zou Eliud Kipchoge zich ook zo voelen voor een wedstrijd? Ik denk het niet, die gasten weten wat ze moeten doen, ook al zijn er duizenden mensen die wat van ze verwachten. Ik verwacht alleen wat van mijzelf. En dat is misschien wel juist het ergste. Over een paar uurtjes sta ik aan de start van de Singelloop in Breda. Een thuiswedstrijd. Voor het eerst loop ik hier de halve marathon. Ik weet dat ik minder fit ben dan in het marathontraject. Het moet dus vooral ‘leuk’ blijven, maar een mooie tijd zou ook leuk zijn. But first things first. Eerst dat verdomde startnummer op mijn shirt proberen te spelden. Met die trillende handen, is dat misschien nog wel de grootste uitdaging.

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie