Background Image

Run Cape Town: hardlopend de Tafelberg op

Hardlopend de Tafelberg op
Vanaf het moment dat ik wist dat ik naar Zuid Afrika zou gaan en met name Kaapstad, kwam er een nieuwe droom op mijn hardlopende-reis-lijstje. Hardlopend de Tafelberg op. Dat wilde ik. Alleen is ook maar zo alleen (‘ha ha’). Dus zocht ik een metgezel. Bij nader inzien had ik het alleen ook niet overleefd. Dus ben ik blij dat ik met een fijne gids naar boven kon rennen, klimmen, en ja, ook wandelen. Ik had verwachtingen, hele hoge verwachtingen. In alle opzichten werd het een onvergetelijke ervaring. Eentje waarbij maar weer eens blijkt dat alle clichés kloppen. De weg naar de top gaat nooit zonder een aantal hobbels (in dit geval rotsen, stenen, trappetjes en wat lichte hoogtevrees) op de weg . Maar als je eenmaal de top bereikt? Dan zijn je doodsangsten het dubbel en dwars waard geweest.

Als ik om 06.30 bij Philippa van Run Cape Town in de auto stap weet ik niet wat mij te wachten staat. Ik weet alleen dat mijn verwachtingen torenhoog zijn. Ik vind het spannend en ben ook wel een klein beetje zenuwachtig. Via Facebook heb ik met Philippa afgesproken en gevraagd naar een tour waarmee ik hardlopend de Tafelberg op kan. Ik ging er dan ook eigenlijk vanuit dat het de ‘toeristische route’ van een uurtje zou worden en dat we alleen zouden hardlopen. Phillipa had echter een andere route in gedachten en zegt al vrij snel een klein beetje verbaast: “Oh, je hebt geen trailrun schoenen aan?”. Ik ben maar een weghardloopsters en op een paar crossen en een wedstrijd in Griekenland door de duinen na, heb ik bijna geen ervaring met trailrunning.

Hardlopen de Tafelberg op

De eerste drie kilometer zijn een eitje. Al weet ik dat dan nog niet. Maar nu ik erop terugkijk waren deze kilometers het eenvoudigst. Met Lion’s Head op mijn achtergrond, ben ik op dat moment al helemaal in mijn nopjes. Ik moet wat moeite doen om niet te vallen over alle loszittende stenen, maar zoals het nu gaat is het goed te doen. Het temperatuurtje is fijn en Philippa vertelt veel over het nationale park. De Tafelberg is namelijk meer dan alleen dé berg. Deze maakt deel uit van het immense Table Mountain National Park. Na drie kilometer stoppen we voor een drinkpauze en wordt ik gewezen op een pad omhoog. Dit is het pad dat ons naar de top gaat brengen en het is niet echt een pad waarop hardgelopen kan worden. Ik verbaas mij dan ook over de jongen die, net een paar seconden voordat wij omhoog willen, naar beneden komt gestormd (cq. hardlopend). Hoe doet ‘ie dat?!

Hardlopend de Tafelberg op

Als ik naar de rotsen voor mij kijk, krijg ik het een beetje benauwd. We zouden toch gaan hardlopen? Ik kijk nogmaals naar mijn schoenen. En denk na over de hoogtevrees die ik sinds een tijdje heb. Of ja. Is het hoogtevrees? Ik word mega bibberig als ik op hoogte ben en mijn lijf en hersenen lijken niet helemaal meer met elkaar te communiceren. Misschien toch wel hoogtevrees. Dit heb ik nog niet zo heel erg lang. Een paar jaar geleden sprong ik nog 134m naar beneden en liet ik mij uit een vliegtuig gooien. Die tijd is voorbij, dat is duidelijk. Even terug naar dat pad omhoog. Ik zal er toch aan moeten geloven, Philippa is al op haar weg naar boven en ik volg haar gewillig. Zonder naar beneden te kijken. Als we op een vlak punt aankomen. Durf ik mij pas om te draaien. Wat is het mooi. Woorden kunnen dat eigenlijk niet beschrijven. Het uitzicht over de zee, de bergen en de stad.

Hardlopend de Tafelberg op

Veel tijd om te genieten heb ik niet. Na een grote slok water en wat foto’s— applausje voor Philippa, ze heeft twee flesjes water voor mij meegenomen. Die was ikzelf vergeten — mag ik weer aan de bak. Terwijl we verder klimmen, leer ik wat meer over de flora en fauna van het park en verandert de omgeving. Van de roodoranje gekleurde rotsen, veranderen deze rotsen in meer kalksteen rotsen. Als we weer een vlak punt bereikt hebben, mag ik nog even op een uitstekende rots klimmen. Ik moet even slikken. Hier krijg ik juist van die bibberende knieën van. Toch zet ik door, met een peptalk van Philippa. Dat zeg ik er eerlijk bij. Het uitzicht is prachtig en ik heb mij laten vertellen dat de mooiste dingen gebeuren als je uit je comfort zone stapt. Dus ik klim over de rotsen en stap ik op de rots die Kasteelspoort heet. Ik dwing mijzelf te bewegen en rechtop te gaan staan. Een beetje onwennig zwaai ik mijn armen omhoog en pers er iets van een poserende lach uit. Als ik weer enigszins op betrouwbaar terrein sta, kan ik lachen. Weet je wat het is. Je krijgt zelfvertrouwen van dit soort dingen. Ik voel mij meteen sterker en ren vrolijk verder. We kunnen hier namelijk weer hardlopen.

Hardlopend de Tafelberg op

De laatste twee tot anderhalf uur wisselen we het hardlopen af met het genieten van de natuur en het uitzicht, wandelen en het beklimmen van een aantal trappen. Trappen? Yes. Dat was ook nog een bijzondere ervaring. Op bijna 1.000 meter hoogte nog een trap beklimmen. Je zou bijna zeggen, dat je de strairway to heaven beklimt. Helaas is dat niet het geval, als je alle trappen op bent, dan kom je weer bij alle toeristen en de iets drukkere route uit. Deze laten we al snel weer achter ons als we op weg gaan naar het hoogste punt, McLear’s Beacon. Als ik heel eerlijk ben, had ik het toen wel even zwaar. Ik had honger. Niet wetende dat ik bijna vier uur weg zou zijn, had ik om 06.00 alleen een banaan gegeten. Gelukkig heeft Philippa hele zoete snoepjes. De suiker doet zijn werk en binnen no time ben ik weer up and running. Zo fijn. Want het hoogste puntje had ik voor geen goud willen missen. Het is letterlijk de kers op de taart. Voordat we weer naar beneden gaan met de cable car, drinken Philippa en ik een kop koffie. Terwijl we over Kaapstad uitkijken, vertelt ze ook nog wat over de geschiedenis van de stad.

Hardlopend de Tafelberg op

Hardlopend de Tafelberg op

In vier uur tijd heb ik hardgelopen, geklommen en gewandeld. In totaal stond er 12 kilometer op de teller. Op dat moment zijn kilometers helemaal niet belangrijk. Het allerbelangrijkste? Ik heb vanaf minuut één genoten van het onwerkelijke. Zo zit je acht uur lang op je kont achter een computer te werken, ga je om 18.00 naar huis, maak je je eten klaar en ga je sporten. En zo sta je als ieniemienie meisje boven de wolken op de top van een immens grote berg. De natuur is zo machtig en mooi. Het kost soms bloed, zweet en tranen om jezelf te overstijgen. Maar als je eenmaal de top bereikt hebt, voel je je voor heel eventjes onoverwinnelijk en vergeet je alle zorgen om je heen. Om deze onvergetelijke ervaring op een mooie manier af te sluiten deed ik, door een steen toe te voegen aan het hoogste punt, een wens. Wat deze wens is? Dat vertel ik niet. Misschien laat ik over een tijdje weten of mijn wens is uitgekomen.

Wat staat er nog hoog op jouw (hardloop) lijstje?

Hardlopend de Tafelberg op

Just a small note for Philippa, Run Cape Town.
Dear Philippa. Thank you so much for taking me to the top. At first I didn’t know what to expect. But you made it an unforgettable experience. One of the most beautiful runs I’ve ever did. As a road runner, I was a bit afraid for the trails and the climbing. But you made me feel comfortable the entire way. The view, the mountain, the nature, the mist and de clouds, it was magical. And as we said, stepping out of your comfort zone gives you so much confidence and energy. Hope to see you once again. And if you are in The Netherlands, give me a call and I’ll show you how flat our little country is. Of course while running. So don’t forget your running shoes. Love, Marlou

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

1 Comment
  • Fred Louwerse

    Het rondje Lion’s Head is ook heel leuk, hebben wij in september met Philippa gelopen met als einde een hele mooie sunset.

    16 december 2016 at 16:19 Beantwoorden

Plaats een reactie