Background Image

Lou runs the Bruggenloop

RunBruggenloop

Afgelopen zondag was het letterlijk ‘Lourunstheworld’. Voor eventjes voelde ik mij onoverwinnelijk en had ik het gevoel alsof ik voor eeuwig door kon blijven lopen. Soms heb je van die wedstrijdjes waarbij alles goed gaat en je een mega-dik-vet-niet-te-geloven-ander-halve-minuut-eraf-PR loopt. 1.00.58. Dat was het resultaat van de Bruggenloop afgelopen zondag. Maar wat ging er die dag allemaal aan vooraf?

Zondagochtend 13 december. Ik word om 11.15 wakker zonder een wekker en ik voel mij oké. Eigenlijk niet anders dan anders, dus dat is prima. De laatste wedstrijdjes die ik liep begonnen allemaal al met een ‘prestatiedruk’: “ik moet goed lopen, want anders…”. Na een stevig ontbijt pakken we langzaam onze spullen en vertrekken we richting het station. Ik heb nog geen koffie gehad. En een dag zonder koffie is een dag niet geleefd (onzin natuurlijk). We lopen nog even langs de Starbucks. Met een Café Americano Christmas Blend lopen we richting het perron. De trein is gelukkig op tijd en we kunnen zelfs zitten. Wel zo fijn voor de beentjes. Voor het evenement, dat bij de Kuip plaatsvindt, is Station Stadion geopend. Ruim op tijd lopen we het terrein  op. Kleine domper, zodra we het terrein oplopen wordt er omgeroepen dat Ajax verloren heeft. En met een Ajax fan als BF, was dit geen leuk moment. Zeker niet toen iedereen ook nog ging juichen. Klein detail, zo even tussendoor. 

Zoals bijna overal ga ik eerst opzoek naar de dixi’s. Waar zijn die dingen? Ik weet namelijk dat zij het komende uur mijn beste vrienden zijn. Zoals altijd zijn er natuurlijk weer veel te weinig van die dingen. Wel goed voor mijn warming-up. Ik ren namelijk zeker twee of drie keer heen en weer van het ene dixi-dorp naar het andere dixi-dorp. Maar goed, dan komt het volgende ‘dingetje’ weer.

Altijd dat eeuwige dilemma met dit weer. Wat doe je aan? Van mijn vader heb ik altijd geleerd dat je in een wedstrijd bijna altijd in een korte broek met een T-shirtje kan lopen. Dit keer twijfelde ik omdat het zo rond de 8 graden was en het tegen de avond liep. Tijdens het omkleden twijfel ik nog steeds. Ik ga uiteindelijk voor een T-shirtje met een driekwart broek. Achteraf had ik toch wel een korte broek aangekund. Eigenlijk altijd naar je vader luisteren dus… Gelukkig heb ik het niet té warm gehad. Daar was ik in het begin een beetje bang voor.

Maar zoals altijd wijk ik weer van mijn verhaal af. Eenmaal omgekleed en een plas (dit keer geen dixi, maar de enige echte dames wc’s in de Kuip) verder, begeef ik me naar buiten. Daar struikel ik bijna over een aantal andere hardlopers. Ze kijken me boos aan, ik probeer het weg te lachen. Volgens mij is dat niet gelukt. Dat lieve lachje werkt toch niet altijd.

Veldje staat netjes met zijn ouders en neefje midden op het terrein te wachten. Ik stuiter van dixi naar dixi en vraag 6 keer of ik niet te warm aangekleed ben. Bij mijn op één na laatste dixibezoek verlies ik ook nog eens een veiligheidsspeld. Gelukkig is Veldje niet zo lastig en staat hij één van zijn veiligheidsspelden af. We maken snel een foto en doen een poging om dat verdomde lampje goed om te krijgen. Ik heb toch nog niet genoeg spierballen in mijn armen gekweekt. Niet belangrijk op dit moment want ik moet toch nog één keertje naar de WC. Ik sprint naar de dixi’s achter de hekken in het startvak. Daar staan gelukkig maar twee mensen in de rij. Als ik terug wil lopen ben ik iedereen kwijt. Ik loop twee keer het startvak in en uit, maar Veldje is in geen velden (ha ha) of wegen meer te bekennen. Als ik terugloop zie ik hem gelukkig staan.

In het startvak duurt het natuurlijk veel te lang. Mijn ongeduldigheid speelt op en ik wil gewoon starten! Dat wachten, daar wordt niemand beter van. Twee minuten later dan gepland mogen we eindelijk van start. 3,2,1…. ($%#@) en we zijn weg. Zodra ik over het meetpunt kom, druk ik mijn horloge aan. Ik ga hard, veel te hard. Ik loop ruim onder de 4 minuten per kilometer. Ik probeer me in te houden, dat lukt maar half. Ik klok een tijd van 3.52 op de eerste kilometer. Ik zeg tegen mezelf dat ik mij in moet houden: “je komt jezelf tegen als je niet wat rustiger loopt”. Na 1 kilometer ben ik dat verdomde lampje moe, dat ding zakt de hele tijd omlaag. Gefrustreerd probeer ik het lampje in dat minizakje aan de achterkant van mijn tight te proppen. Dat lukt. Maar ik ben nog niet over het 2 kilometerpunt heen of mijn bandje in mijn haar zit zo ver naar achteren dat het echt niet meer uit kan zien. Ja zelfs tijdens het rennen maak ik mij daar druk om. Ook dat bandje moet weg. Ik prop het bandje aan de voorkant van mijn tight. Nu hopen dat mijn gisteren kortgewiekte lokken niet in de weg gaan zitten. Ik wil gemiddeld 4.08 per kilometer lopen. Bij de eerste 5 kilometer merk ik dat ik er al ruim onder zit, ik denk nog steeds: “als dit maar goed gaat”. Ik kom door op een tijd van 20.01. Veel te snel. En die Erasmusbrug ging veel te makkelijk.

Maar het gaat nog steeds lekker. Voorbij de Erasmusbrug, rond 6 of 7 kilometer, vind ik een groepje dat lekker doorloopt. Er loopt ook een meisje bij. Ik merk dat we ongeveer hetzelfde tempo lopen. Fijn, hier kan ik wel bijblijven. Tenzij ze opeens sneller gaat lopen. Er loopt ook een jongen bij, hem volg ik al een tijdje. Want hij heeft een lekker tempo. Maar opeens, rond een kilometer of 8, gaat hij opeens langzamer lopen. Daar kan ik dus niets meer mee, ik loop door en blijf bij dat ene meisje en het groepje mannen. We lopen elkaar om en om voorbij. We blij en elkaar afwisselen. Dan loopt zij mij weer voorbij en ik haar daarna weer. Rond 9 kilometer gaat het nog steeds goed, ik zit in een flow die ik sinds de halve marathon in maart niet meer heb gehad. Ik besluit dit tempo door te zetten. Ik zie wel waar ik uitkom. Ik drink een slokje water en mik het bekertje nét naast de vuilnisbak. Het blijft lastig die bekertjes.

Net voor het 10 kilometer punt klop ik Veldje. Zoals hij zelf na afloop zegt: “voor mij een mentale klap”. Oeps. Heel vervelend. Zeker als je je bedenkt dat je op dat moment de Van Brienenoordbrug op moeten lopen. Zeker 1 kilometer valsplat omhoog. Die brug  voel ik ook in mijn benen. Het meisje haalt mij weer in. Maar de tijd op precies 10 kilometer geeft mij weer wat extra energie (40.26. What is happening here?!). Ik geniet van het dalen en zie dat ik de tijd die ik bergop verspild heb, weer goedmaak. De laatste 4 kilometer. Wat ga ik doen? Ik heb nog energie over. Ik verlaat mijn groepje en loop op mijn eigen tempo verder. Op kilometer 12 laat ik dat meisje achter me. De volgende kilometer kijk ik om de paar  metet achterom om te zien of ze nog dichtbij rent. Maar ik heb geluk, ze valt toch ietsje terug. Toch, dat niet willen verliezen!

Eigenlijk voel ik nog steeds dat ik lekker door kan gaan. Ik heb nog niet echt een lastig moment gehad. De laatste twee kilometer zijn op een oersaaie weg waar weinig gebeurd. Niet echt motiverend voor mensen die het zwaar hebben. De laatste kilometer loop ik samen met een jongen die me letterlijk de streep overschreeuwt. Hij roep verschillende keren “kom op Marlou, nog eventjes”. Bij de laatste 500m probeer ik er nog een sprintje uit te trekken. Dat lukt aardig. Eenmaal over de streep kijk ik vol ongeloof op mijn horloge. 1 uur en f*cking 58 seconden. Ik kan het gewoon niet geloven. 1.5 minuut van mijn PR afgerend! Wie had dat gedacht? Ik ging voor ongeveer 1 uur en 2 minuten. Maar wat ik kreeg is veel mooier en heeft al mijn  hardloopverwachtingen overtroffen. Hardlopen is toch het allermooiste wat er is!

PS. Ooit, ik herhaal mijn woorden. Ooit loop ik die 15 km onder het uur!

Statistieken:
Totale plaats: 204/11.393
Categorie plaats: 6/1.915
Snelheid: 14.762 km/uur
5 kilometer: 20.01
10 kilometer: 40.26 (20.25)
Netto tijd: 1.00.58

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

6 Comments
  • Wat een prachtige tijd en wat een heerlijk verhaal! Super goed gedaan!

    16 december 2015 at 08:35 Beantwoorden
    • Lou

      Wat lief van je! Thanks 🙂 Ik ben er echt heel blij mee. Niet gedacht dat ik op de 15 een PR zou lopen dit jaar.

      20 december 2015 at 22:05 Beantwoorden
  • Je power komt vast door je Sportvibes shirtje ;-)#powerwoman

    16 december 2015 at 14:21 Beantwoorden
    • Lou

      Haha dat shirtje heeft zeker een grote rol gespeeld 😉

      20 december 2015 at 22:04 Beantwoorden
  • Bart

    Superknap Marlou, van harte.
    Leuk verhaal om te lezen! 🙂 zou het die kerel die je de streep over trok ook even toesturem als je em vindt tussen alle deelnemrs 😉

    16 december 2015 at 23:13 Beantwoorden
    • Lou

      Haha wie weet 😉 Goed idee!

      20 december 2015 at 22:05 Beantwoorden

Plaats een reactie