Background Image

Lou runs the Mastboscross

RunMastbosCross

“Grr. Waarom rennen ze nu niet door, ik kan er niet voorbij. Waarom durf ik niet door die modder poel te rennen. Lou stel je niet aan. Ben eens een keertje niet zo’n schijtluis”. Een greep uit wat door mijn hoofd spookte afgelopen zondag. Ik liep namelijk afgelopen zondag de modderigste cross van Nederland. En modderig? Dat was het!

Zondagochtend 10.30. Ik: “Ik heb vandaag een duurloop op het programma staan, maar in dit zeikweer heb ik hier echt geen zin in”. Hij: “Nee ik ook niet”. Ik: “Zullen we dan toch meedoen aan de Mastboscross?. Dat is leuker in de regen dan een lange duurloop. En, de prestatiecross is pas om 15.00”. Hij: “Dan pas? Hoe lang is het dan?”. Ik: “Tussen de 1.080 meter en 9.865 meter. Je mag zelf kiezen”. Hij: “Oké, laten we dat doen dan!”.

En zo fietsen we om 14.30 in de regen richting de atletiekclub. Gelukkig heb ik mijn waterdichte ski-jas. De cross start vanaf de club waar ik ren. Bekend terrein. Net zoals het parcours, hier ren ik regelmatig. Normaal gesproken alleen in iets andere omstandigheden. Het is druk. We zoeken naar de ‘na-inschrijf-balie”, we schrijven ons in voor de prestatiecross voor de recreanten. Veldje heeft geen atletiekunie licentie en kan niet meedoen aan de wedstrijd. Deze hadden we ook niet samen kunnen lopen. Dames en heren lopen de wedstrijd apart. Achteraf gezien had ik ook helemaal niet aan de wedstrijd mee willen doen. Die meiden rennen niet alleen veel harder, het zijn ware cross-tijgers en dus niet bang voor een beetje modder.

Ik dus wel. Zoals gewoonlijk ga ik nog zes keer naar de wc voordat ik aan de start verschijn. Ik heb vooraf wel besloten dat ik in een korte broek ren. Nu heb ik wel naar het advies van mijn papa geluisterd. We rennen wat rondjes op de baan om warm te worden en begeven ons dan naar de start. Het fluitsignaal gaat sneller dan ik dacht en voordat ik het weet is Veldje in geen velden (ha ha) of wegen meer te bekennen. I’m on my own. Ik dacht dat we gezellig samen zouden lopen. En bedankt! Nee, ik was blij dat hij weg was, want hij stevent ook zo door die modder heen. Oké, kom maar op met die drie kleine rondjes en twee grote rondjes (7620 meter).

Zodra ik het bos in loop kom ik twee boomstronken tegen. Ik twijfel, kan ik hier over heen springen of moet ik stoppen? Nee, ik kan dit toch wel? Ja hoor dit lukt. Ik ren door. Dit paadje is prima te doen. Ik haal een meisje in. Maar dan. Ik sla links de hoek om en zie wat voor een pad voor me ligt. Hoe ga ik dit doen? Er doorheen? Ik twijfel, hou een beetje in. Nog voordat ik besloten heb wat ik ga doen. Rent het meisje me vol snelheid voorbij, hop dwars door de modder heen. Ik aarzel. Toch besluit ik rechtdoor te gaan, vol erin. Ik blijf overeind. Nog net. Mijn schoenen zijn op dat moment voor eeuwig verpest. De eerste rondjes zijn heel kort, tijdens het tweede rondje ben ik al mensen aan het inhalen. Dit is niet handig op zo’n smal modderig parcours. Zeker op de meest modderige stukjes is het tricky. Soms moet ik dan ook een gemene elleboog geven (sorry!).

De laatste twee rondes zijn langer, waardoor er iets meer ruimte is. Ik heb het niet zwaar, ik merk het aan mijn onrustigheid. Ik wil door en hard rennen, maar de modder belemmert dit. Ik raak een beetje gefrustreerd, waarom ga ik niet gewoon als een malle door die modder heen? Mijn schoenen maken me nog onzekerder. Ze zijn hier niet voor gemaakt. Ik ben nog niet moe, ik wil door, maar ik denk te veel na.

Uiteindelijk finish ik in een tijd van 35.24 minuten (7620 meter). Al was het geen wedstrijd, ik vond het toch frustrerend dat ik het meisje voor me niet kon pakken. Op de stukken waar niet zo’n diepe modderpoelen waren kon ik aardig doorlopen en snelheid maken. Maar ik ben gewoon te bang om te vallen op die gladde stukken. Super stom, want ik denk dat als je juist doorloopt je minder kans hebt om te vallen. Je gaat dan niet krampachtig dingen ontwijken.

Tot slot. Tip van dag! Als je zo’n modderige cross gaat doen, draag dan schoenen die hiervoor geschikt zijn. Die van mij waren zwaar ongeschikt. Gelukkig waren ze oud en hoef ik ze nooit meer aan.

Doe jij wel eens een cross? Zijn deze ook zó modderig?

*Foto’s: Dide Evers / Veldje

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

2 Comments
  • Jan

    Mooi Marlou!! Niet meer zo “bang” zijn & meer crossjes lopen (wordt je sterk van) !!

    groetjes & ga zo door, Jan

    5 februari 2016 at 09:26 Beantwoorden
    • Lou

      Haha I know. Eerst betere schoenen regelen 😉

      11 februari 2016 at 21:15 Beantwoorden

Plaats een reactie