Background Image

Over de Brooks 10K Champions Run? Hé het is oké om slecht te lopen!

Over de Brooks 10K Champions Run? Hé het is oké om slecht te lopen!

Vandaag liep ik de Brooks 10 K Champions Run in Amsterdam. Ik was daar niet als enige. Met 14.999 andere lopers stond ik, met 26 graden en volop zon, braaf rond twaalf uur te zweten in mijn startvak. Ik stond te poppelen en had zin om te knallen, ook al wist ik dat ik van te voren al dat ik geen toptijd zou lopen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar vandaag was geen dag voor wonderen. En zal ik je eens wat vertellen. Dat is soms helemaal niet erg. Soms is het oké om gewoon maar oké, prima, slecht of ronduit klote over de finish te komen. Deze keer dus geen ellenlang raceverslag, maar een heads up voor iedereen die weleens een gewoon oké of ronduit slecht een wedstrijd heeft gelopen.

Iedereen – en ik zelf doe er net zo hard aan mee – wil alsmaar beter presteren en elke wedstrijd een mega vet PR lopen. Het allerliefste zou ik dat zelf ook doen, maar dat kan gewoon niet. De spanningsboog kan niet altijd hoog gespannen zijn. Mijn tijd vandaag? 42.39. Geen tijd om mij voor te schamen, maar het liefste was ik weer onder die 40 minuten gedoken. Ik wist allang dat dit lastig zou worden. Afgelopen maanden heb ik niet helemaal top kunnen trainen door meerdere omstandigheden en deze week was er een met iets té veel wijnmomenten. Ik had ervoor kunnen kiezen om die wijnmomenten te skippen. Maar ik koos ervoor om dit niet te doen. Soms skip ik ze wel en soms niet. Deze week koos ik voor een feestje op zaterdagavond inclusief biertjes. Ik genoot van het feestje en stond uren op mijn benen te dansen, ook al wist ik dat ik de volgende dag een wedstrijd had. Ook koos ik voor een etentje op vrijdagavond inclusief een wijntje. En ook tijdens een uitje met collega’s koos ik ook voor de ongezondere opties.

Dus ja, ik wist dat ik het moeilijk zou krijgen. Desondanks heb ik gevochten tegen de warmte, tegen de drukte op het parcours en heb ik de grachten en het voor mijn gevoel oneindige Vondelpark vervloekt. Sorry voor de mensen tegen wie ik niet zo aardig was. Tijdens een wedstrijd ben ik altijd gefocust op rennen. Ook al noemen mensen het een funrun, iedereen interpreteert anders. We lopen allemaal voor een andere reden en gaan met een andere reden een wedstrijd in. Ik ging er dit keer blind in. Ik wist dat ik kapot zou gaan, maar niet waar het schip zou stranden – dat weet je nooit. Het eindresultaat is prima en eigenlijk vind ik dit voor nu (ik herhaal voor nu!) oké. In september ben ik weer ready om mijn PR aan diggelen te gooien.

Neem bijvoorbeeld ook mijn lieve vriendinnetje. Ze wist dat ze niet helemaal fit was en nog steeds met wat pijntjes van de ROPA run rondliep. Toch besloot ze om mee te doen. Of dit verstandig was terzijde, daar weet de fysiotherapeut vast meer over. Ze liep, ze liep, ze wandelde en ze liep weer. Uiteindelijk kwam ze over de finish mét wat pijn en geen toptijd – verre van dat. Toch was ze blij en genoot ze. Na afloop van de race dan. Ze vond het een mooi parcours, had lol gehad met haar zusje en had gewoon toch maar even 10 kilometer gerockt.

Wat ik alleen maar wil zeggen, en ja dit is eerlijk gezegd ook een heads voor mijzelf, geniet van het feit dat je die medaille in ontvangst hebt mogen nemen. Je hebt 10 kilometer gerend in de hitte, op een té druk parcours mét ontzettend veel bochtjes en heuveltjes. Daar mag je best een beetje trots op zijn. Ik herhaal de woorden van mijn papa: “je mag best een paar minuten van je tijd aftrekken op dit parcours”.

Want hoe serieus ik ook ben en hoe zeer ik ook sneller wil worden, ik (en jij waarschijnlijk ook?) ben geen topsporter. Ook die hebben slechte dagen. Dus hé soms is het ook oké om gewoon oké of slecht te lopen. Finishen in deze zware omstandigheden is al een topprestatie an sich! Zelfs als je niet bent gefinisht, je bent evengoed een topper. Soms gaat het gewoon wat minder. Zo’n dag heeft iedereen weleens. Je staat je volgende race alleen maar sterker en met meer motivatie om wél te finishen aan de start. Dus geef jezelf vandaag gewoon een applausje. De volgend keer lopen we gewoon weer met windstil en een temperatuurtje van 17 graden op een minder druk, bochtig en heuvelig parcours een dikvet PR.

Hoe ging het bij jou?

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie