Background Image

Een record aantal kilometers, gelletjes en iets te lekkere rode wijn

gelletjes
Marathon Rotterdam diary, part III.  Steeds weer iets nieuws doen, uit je comfort zone stappen. Dat sprak ik een aantal weken geleden af met een vriendinnetje. Nou. De marathon lopen, en eigenlijk alles wat hierbij komt kijken, is hier een goed voorbeeld van. Toen ik haar afgelopen vrijdag aan de telefoon had, vroeg ze me hoe het met ‘uit-mijn-comfort-zone-stappen’ staat. Ik antwoordde dat ik dat eigenlijk niet meer gedaan had. Maar hoe langer ik erover nadacht, ik erachter kwam dat er helemaal niets van klopt. Ik liep namelijk deze week een record aantal kilometers, at mijn eerste gelletje, dronk iets te lekkere rode wijn en de eerste mentale aspecten van de marathon kwamen naar voren.

Dus ja. Uit je comfort zone stappen. Dat is natuurlijk ook wel iets wat met je mentale gesteldheid te maken heeft. En waarom liep ik deze marathon ook alweer? Voor het mentale aspect. Alleen dat heeft natuurlijk met heul veul dingen te maken. Neem bijvoorbeeld zondag. De dag van trainingsloop nummer twee. 25 kilometer staat erop het programma. Geen nieuwe afstand voor mij. Vorig jaar liep ik deze afstand twee keer. Vanuit Sprint — mijn atletiekclub — wordt er vier keer een trainingsloop georganiseerd voor marathonlopers. Op deze manier kun je steeds langere afstanden lopen. Ze bouwen het op van 20, naar 25, 30 en 35. Ideaal om te trainen met eten en drinken. Er zijn pacers, de kilometers staan aangegeven en er zijn om de vijf kilometer drankposten.

Het nieuwe aan deze afstand? Gelletjes. Nog nooit heb ik ook maar iets van voeding genomen tijdens het hardlopen. En door de horrorverhalen over gelletjes; dat ze niet echt lekker zijn en je er tijdens een duurloop nogal last van kunt krijgen, keek ik er wel een beetje tegenop. Op ongeveer 12 kilometer is het moment daar. Dat mega spannende moment. Althans, voor mij dan. Ik ga voor het eerst in mijn leven een gelletje nemen. Ik vind het helemaal spannend en sta eigenlijk een beetje te stuiteren. Op een positieve manier dan. Een gelletje nemen is namelijk voor de ‘echte-echte’ lopers. Dus ik voel mij op dat moment helemaal professioneel. Ik hoor het advies aan dat ik voorzichtig moet doen, omdat ik anders helemaal onder zit. Ik neem dat advies van harte, ‘proost’ met mijn mede-marathon-loopster en neem dan mijn eerste hap — of is het slok? Ik vind het niet eens vies. Zoet. Dat wel. Maar niet dat ik er onpasselijk van word. Misschien komt het door de kou, dat het geen dik warm mengsel is geworden. Ik loop verder en weet niet zeker of ik er iets van merk. Gelukkig speelt het gelletje niet op in mijn buik en blijft een sanitaire stop mij gespaard. Door extra mentale support de laatste vijf kilometer, vliegen deze 25 kilometer voorbij.

Dus ja. Dat mentale. Dat zit natuurlijk in meerdere dingen. In nieuwe dingen doen, zoals het nemen van gelletjes, langere afstanden, het aantal kilometers per week (70!). Nog nooit liep ik zoveel kilometers in een week. Maar ook de vraag of mijn lichaam het aankan. Het constante hongergevoel dat ik nu al heb — of had ik dat sowieso al? Mijn hoofd dat zegt dat ik ook weer niet teveel moet eten. Dat moet ik natuurlijk ook weer allemaal meeslepen.  Het oppakken van mijzelf als ik eigenlijk een rotdag heb.

En het maken van keuzes. Want voorafgaande aan deze zondagochtend, ging een erg gezellig zaterdagavond. Die voor mijn gevoel nog veel langer had mogen duren. Het begon met een fijn etentje, iets te lekkere rode wijn en nog meer gezelligheid in de kroeg daarna. Ook dit is een mentaal dingetje. Want ga ik op zaterdagavond nog door, de kroeg in? Omdat het gewoon leuk is en we dag voor dag moeten leven. Alleen aan de andere kant weet je dat er de volgende dag een 25 kilometer trainingsloop op het programma staat. En dat die niet pas op zondagmiddag om vier uur begint.

Bottom line van deze diary. Voor mijzelf maar ook voor jou als lezer. In eerste instantie denk je dat helemaal niet zoveel ‘nieuwe’ dingen doet. Maar als je er dan nog eens over nadenkt en terugkijkt, dan doe je misschien wel vaker nieuwe dingen dan je denkt. En daar haal ik eigenlijk zoveel energie uit. Uit die zaterdagavond heel lekker en gezellig uiteten, daarna nog drankjes doen, een verstandige vriend die zegt dat we morgen moeten lopen en dat het tijd is om naar huis te gaan. De volgende ochtend toch een klein beetje die iets te te lekkere rode wijn voelen. Maar toch in je hardlooppakje stappen en 25 kilometer lopen. Dat die dan ook nog eens goed gaan. Zonder sanitaire stops. Mijn allereerste gelletje nemen en je dan helemaal een professional voelen. Iets meer dan 70 kilometer in een week aantikken en genieten van bijna alle meters. En op maandagavond opeens op schaatsen staat, terwijl je eigenlijk naar de sportschool wilde gaan en daar stiekem geen zin in had.

Sommige dingen zijn misschien niet helemaal goed ter voorbereiding op de marathon. En daar moet mijn mentale ik wellicht nog wat sterker in worden. Alleen mijn leven bestaat uit meer dan alleen een marathon lopen en moet je genieten van de onverwachte mooie dingen die op je pad komen. Juist daar word je dan ook weer mentaal heel erg sterk van.

Deze week? Geen idee. In ieder geval kilometers maken. De rest laat ik lekker op mij afkomen. 

 

 

 

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie