Background Image

Waarom ik kan stoppen met Lourunstheworld

Waarom ik kan stoppen met lourunstheworld
Dé dag waar ik al een hele tijd op wacht, is eindelijk gekomen. Waarvan ik niet dacht dat hij er ooit van zou komen. Maar op de meest onverwachte momenten kunnen er toch hele mooie dingen gebeuren. Vaak juist op die momenten dat je het niet verwacht. En op de meest vreemde locaties. Dan gebeurt hét. Zo ook afgelopen week. Toen kreeg ik opeens een berichtje uit onverwachte hoek. Wil je weten waarom ik eigenlijk kan stoppen met Lourunstheworld? Nou komt ‘ie.

Mijn zus heeft haar hardlopen-in-buitenland-ontmaagding gehad. Wat? Ja je hoort het goed, ontmaagding. Ze heeft haar eerste buitenlandse hardlooprondjes gedaan. En dan niet in Londen, Berlijn of Parijs. Maar in Thailand, op een eiland. Niet eens de meest voor de hand liggend locatie. Ik ben er een beetje ondersteboven van. Weet je waarom? Mijn zus en ik vinden elkaar heel lief. Lijken veel op elkaar, qua uiterlijk en in bepaalde opzichten ook qua innerlijk. We houden allebei ontzettend van reizen. Maar net zoals dat met zoveel zussen gaat. Zijn we ook kritisch naar elkaar en kunnen we het soms ook totaal oneens met elkaar zijn. Dat kan er nog weleens fel aan toe gaan. Toch is ze er altijd. Soms dus met een kritische noot, maar heel vaak ook met heel wijs grote-zussen-advies.

In sport. Daar zijn we wel wat verschillend in. Zij is een mega yoga-fan (lees: in 40 graden de meest moeilijke poses aannemen), terwijl ik mega onrustig word als ik mij in de meest benarde posities moet maneuvreren — ik zou het wel willen leren. Tot voor kort wilde ze nooit met mij gaan hardlopen. Ze vond mij té fanatiek. Ik begreep dat niet zo goed. Vond dat stom. Ik denk dat ze het in eerste instantie ook een beetje gek vond, dat ik overal mijn hardloopschoenen aantrok. Niets bleek minder waar. Ik zei altijd dat als ik iemand zoals mijn zus, die wel van hardlopen houdt, maar niet mega mega fanatiek is, aan het hardlopen op reis krijg, dan is mijn missie (voor een deel) geslaagd.

Nu dan eerst het bewijs, want dan is het echt officieel. Daarna gaan we meer de diepte in.

 

lrtw_inge_thailand1

 

Het eerste berichtje dat ik krijg: “niet te doen dit!” In eerste instantie weet ik niet waar ze het over heeft. Al snel krijg ik het ‘bewijs’. Een fotootje van haar RunKeeper. Ik val letterlijk bijna van mijn stoel, van verbazing dan. Heeft ze het echt gedaan? In Thailand notabene. Ik kan het bijna niet geloven. “Stuur later nog een paar fotootjes”, stuurt ze.

“Een keer en nooit meer”, zegt ze met een knipoog. Als ze de foto’s stuurt, vraag ik aan haar wat ze er écht van vond: “Pittig, maar wel leuk.” Ze komt meteen al met tips en tricks en dingen waar ze volgende keer wellicht rekening mee moet houden. “Vooral de stukken strand zijn heftig. En ik had van te voren niet echt rekening gehouden met eb en vloed. Dat was niet mega handig, haha”. Ik denk terug aan mijn hardloopwedstrijd door het losse zand in Corfu deze zomer en weet hoe ze zich moet hebben gevoeld. Strand of zand. Dat kan echt killing zijn.

Nog een leuke. In Thailand zie je, vooral op de eilanden, niet heel veel mensen hardlopen. Ik ben dan ook niet verbaasd als ze zegt dat je beter vroeg in de ochtend kunt gaan. Want, zoals ze zelf zegt: “Iets minder warm, minder mensen én minder gestaar.”

Last but not least. Deze wil ik je niet onthouden. Vooral ook voor je eigen gemak. “Wil je gaan rennen tijdens de zonsondergang? Doen! Want het is heel erg mooi. Maar vergeet dan niet je lichaam in te smeren met een lading DEET. Anders wordt je lek gestoken en heb je dagen later nog ‘profijt’ van dat ene rondje zonsondergang”.

Of ze het nog eens gaat doen? Dan ben ik vergeten te vragen. Maar op dat moment kon mijn dag niet meer stuk. Ik had namelijk nooit gedacht dat ik mijn eigen zus aan het hardlopen kreeg in het buitenland. En al helemaal niet in zo’n vochtig en warm land, waar de wegen (cq. routes) niet echt fantastisch zijn. Ik ben dan ook super trots op haar. Ook een klein beetje op mezelf, want hier doe ik het voor. In principe kan ik dus stoppen met LRTW.

Maar écht stoppen? Dat doe ik natuurlijk niet. Want als ik mijn zus kan overtuigen om de hardloopschoenen aan te trekken op vakantie? Dan kan ik jou ook overtuigen. En dat is juist waarom ik begonnen ben met LRTW. Om jou te inspireren om je hardloopschoenen in je koffer te gooien en erop te trekken. Want de wereld kan zo mooi zijn. Reizen, schrijven en hardlopen, dat is waar mijn hart ligt. Als ik tenminste één iemand kan inspireren, dan ben ik al heel blij.

Wat was jou eerste hardlopen-in-buitenland-ervaring? 

 

Waarom ik kan stoppen met lourunstheworld

Waarom ik kan stoppen met lourunstheworld

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

2 Comments
  • Miriam

    Geweldig leuk stuk! Wat goed van je zus en van jou natuurlijk! Ik ga naar Cuba en neem mijn spullen mee, maar weet niet hoe het daar is…. te warm of te eng… allemaal bezwaren.. als het in Thailand kan, moet het daar ook kunnen.. Dus wie weet!

    26 november 2016 at 13:45 Beantwoorden

Plaats een reactie