Background Image

Het ding is: hardlopen gaat fantastisch

hardlopen
Marathon Rotterdam diary, part VIII. En dan heb je opeens twee weken niet geschreven en is het nog precies een maand tot ik en duizenden andere hardlopers,  Lee Touwers “You never walk alone” hoor zingen op een tot aan de nok toe gevulde Coolsingel.  Hardlopen, dat deed ik wel. Bewijs kun je vinden op mijn Strava account. Vorige week tikte ik het een — voor mij — legendarisch hoogtepunt aan kilometers weg. Het meeste ooit, gedurende mijn zesjarige hardloopcarrière. Maar liefst 79,7 kilometer.

Het ding is. Hardlopen gaat fantastisch. Zonder al teveel pijntjes welteverstaan. Natuurlijk zijn die er wel. Alleen niet noemenswaardig. Op de baan knallen de intervalletjes eruit en met een redelijk gemak loop ik 9 x 1000 meter onder de 4 minuten per kilometer. Het is ontzettend lang geleden dat ik de tempo’s zo makkelijk en hard liep. Wat dit betekent? Ik heb geen idee. Ik vind het altijd spannend om dit te zeggen (brengt dit ongeluk?). Het voelt goed. Maar ‘loop’ ik niet te hard van stapel zodat het straks op 9 april tegenvalt? Een wedstrijd is altijd een moment opname. Je kunt nog zo goed trainen, gezond eten en op tijd naar bed gaan. Maar op de dag zelf kan alles letterlijk in het honderd lopen. En wat dan? Daar wil ik niet over nadenken. Alleen stiekem doe ik dat natuurlijk wel. Wat als dat ‘halleluja-moment’ op de Coolsingel, als ik de finish overkom, uitblijft?

Dat hardlopen echt een momentopname is, bleek vorige week. Die 30 kilometer liep ik bijna fluitend. Zoals ik hier schrijf, geloofde ik er — bijna — in dat 30 het nieuwe 20 was geworden. Hier kwam ik vorige week op terug. Die 32 kilometer kwamen er toch wat moeilijk uit. Op de helft begon ik iedere kilometer al af te strepen. En 16 kilometer afstrepen duurt lang kan ik je vertellen. Tegen beter weten in schoof ik de gelletjes naar binnen voor meer energie. Die grotendeels uitbleef. Mijn kuiten en benen gaven al heel snel op. De gelletjes deden hun werk, maar toch was ik moe. Tel hier nog 10 kilometer en een lekker tempo bij op en het wordt een hels karwij die 42.195 meters. Maar hé, gelukkig bestaat er een taper-periode. Hier moet ik volledig tot rust komen en een zo’n grote adrenaline-spanning opbouwen die mij helemaal klaar moeten stomen voor die marathon.

Kortom. Nog vier weken te gaan. In deze vier weken loop ik nog twee wedstrijden (en een 35 kilometerloop). De eerste is komende zondag al, de CPC Loop in Den Haag. Hier loop ik de halve marathon. Streeftijd? Alles geven en zien waar het schip strand. Soort van kijken hoe het ervoor staat.

I keep you posted!

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie