Background Image

Hardlopend de ongerepte natuur in met Erlinde

Erlinde is een stoere chick. Die een heftige hardloopuitdaging niet uit de weg gaat. Ze rent dan ook het liefst op de trails en heeft al een paar mooie medailles op haar naam mogen schrijven. Over deze toffe wedstrijden, eentje waar ik ook heel graag aan mee had willen doen, straks meer. In het dagelijks leven werkt Erlinde als jurist in Nijmegen. Ze woont in Arnhem. Hardlopen is een belangrijk onderdeel van haar leven. Maar hé, van ons allemaal toch?! Naast het trainen bij haar eigen loopclub, geeft ze soms ook training. En naast haar vele trainingsuurtjes — die heel erg nodig zijn voor haar hardloopuitdagingen — schrijft ze ook nog voor haar eigen blog: www.run-waygirls.nl.

Op de vraag hoe Erlinde ooit beginnen is met hardlopen, antwoord ze dat ze het er maar een beetje bij deed om in conditie te blijven. Ze houdt van sporten, maar hardlopen vond ze saai. Totdat ze door een collega uitgedaagd werd om mee te doen aan de Zevenheuvelenloop. Voor wie het niet weet. Dat is 15 kilometer, inclusief een paar fijne heuvels. Op dat moment liep Erlinde nog maar 5 kilometer aan een stuk. Een goede stok achter de deur, dacht ze. Dat dacht ze heel goed. Na die 15 kilometer was ze verkocht.

Ik moest en zou haar dan ook voor een Running Talk gesprekje strikken. Want Erlinde is een voorbeeld voor velen. Lees snel verder om haar hardloopverhalen te ontdekken.

img_8827

IK HOUD VAN DE NATUUR EN HEUVELS
Nederland is een prachtig land. En dat ervaar je des te beter als je hardloopt. Je ziet zoveel meer dan als je er in een auto voorbij raast. Ik heb het geluk om in de buurt van de Posbank te wonen. Ik houd van de mooie natuur en de heuvels daar. Verder zijn de Achterhoek en Montferland redelijk in de buurt. Dit zijn ook erg mooie plekjes om te lopen. Hardlopen op de Waddeneilanden of in de grote steden zoals Rotterdam en Amsterdam, dat vind ik ook tof.

Hardlopen kan altijd overal. En je hebt er geen ingewikkeld materiaal voor nodig. Dat vind ik het allerfijnste. Het maakt ook niet uit wat voor weer het is. Ik vind het leuk om samen te lopen, maar het is ook heerlijk om alleen te lopen. Vooral de lange duurlopen. Dat werkt voor mij als een soort meditatie. Even mijn hersenen uit laten waaien en mijn gedachten weer op een rijtje zetten.

img_5284

Erlinde: “Ik houd van de heuvels en de natuur.”

HOMERUN
Een makkelijk en leuk rondje van mijn huis naar Sonsbeekpark, Zypendal, De Gulden Bodem richting Warnsborn. En dan weer back home.

HET MEKKA VAN HET HARDLOPEN
Begin dit jaar was ik in het mekka van het hardlopen: Iten, Kenia. Twee keer per dag vullen de wegen in Iten zich met honderden hardlopers. Van beginners tot Olympische kampioenen. Iten staat niet voor niets bekend als ‘Home of Champions’. Ik verbleef daar in het High Altitude Training Centre van Lornah Kiplagat. En in het gastenverblijf van Koen Raymakers, het Kilma Resort. Met een waanzinnig uitzicht over de Riftvalley. Het was zo inspirerend om daar tussen alle toppers te mogen lopen en te verblijven. Kenia en de Kenianen zijn echt fantastisch. Ik ben verliefd geworden op dat land.

Zoals ik net al zei. Erlinde heeft meegedaan aan een uitdaging die mij ook echt het einde lijkt. Een klein beetje jaloers ben ik dan ook wel. Maar ik vind het zo vet dat ze dit heeft mogen meemaken. Een ervaring om nooit te vergeten.

BEAT THE SUN
In juni was ik weer in een Mekka. Nu in het Mekka van het trailrunnen: Charmonix- Mont-Blanc. Ik was daar in de eerste plaats om mee te doen aan de ASICS Beat the Sun race. Beat The Sun (BTS) is een ultieme estafette race op en rond de Mont Blanc. Met waanzinnig veel hoogtemeters en met een afstand van ongeveer 150 kilometer. Een team bestaat uit 3 professionele atleten en 3 amateur atleten. Elk team vertegenwoordigt een deel van de wereld. Er wordt gestart bij zonsopgang en het team moet voor zonsondergang de finish hebben gehaald.

Meedoen aan BTS is niet zo makkelijk. Uit ongeveer 40.000 aanmeldingen was ik gekozen tot halve-finalist. Ik was geen finalist, maar ik mocht wel mee als reserve en uiteindelijk liep ik toch mee voor team East-Asia.

asics-beat-the-sun-reco-bellevue-16

Erlinde: “Uit ongeveer 40.000 aanmeldingen was ik gekozen tot halve-finalist.”

MONT BLANC MARATHON
Precies 5 dagen na ASICS Beat the Sun stond er een andere race in Chamonix op het programma: de Mont Blanc Marathon (MDMB). Ik had het geluk om hiervoor te zijn ingeloot. Ik wilde dan ook heel graag aan deze race meedoen. Bergen vind ik indrukwekkend en ik word zo gelukkig als ik in de bergen ben. Het leek me waanzinnig gaaf als ik zo’n trailrun in de bergen zou kunnen doen. Niet zozeer de afstand (42 km), maar wel de hoogtemeters (2800 D+), waren heftig in deze marathon. Maar dat klimmen en dalen ligt mij wel. Ik deed er maar liefst 7 uur en 11 minuten over, maar dat was nog een relatief snelle tijd.

In Nederland en België valt eigenlijk niet te trainen voor de bovenstaande uitdagingen. Ik doe natuurlijk wel regelmatig heuveltrainingen, maar dat het haalt het niet bij de bergen. Voor BTS en de MDMB heb ik veel specifieke krachttraining gedaan.

Het hele avontuur in Chamonix met BTS en daarna de Marathon du Mont Blanc was ongelooflijk gaaf. In eerste instantie leek het me een beetje teveel van het goede om beide wedstrijden te doen, maar het heeft heel goed uitgepakt. Dankzij BTS had ik een perfecte voorbereiding op mijn marathon. Het waren twee hoogtepunten van 2016. De BTS is een once-in-a-lifetime-experience en tijdens de Marathon du Mont Blanc heb ik bijna de hele wedstrijd met een glimlach op mijn gezicht gelopen. Het was zwaar, maar die natuur. Dat maakt alles goed.

33750871

Erlinde: “Tijdens de Mont Blanc Marathon liep ik alleen maar met een glimlach op mijn gezicht.”

Ook Erlinde neemt haar hardloopschoenen overal mee naartoe. Ze vertelt je meer over waarom en hoe ze haar routes kiest. Read and learn.

ONDERDEEL VAN DE STAD OF PLEK
Hardlopen is altijd fijn en in het buitenland al helemaal. Als hardloper ga je natuurlijk best traag, maar het gaat wel wat sneller dan wandelen. Het geeft je de mogelijkheid om veel te zien van de plek waar je bent. Als hardloper voel ik me ook niet zozeer een toerist, maar voel ik me meer onderdeel van de stad of plek waar ik op dat moment ben.

Meestal trek ik er op de bonnefooi op uit, maar soms kijk ik op de kaart of op Strava om een route te bepalen. In Kenia bijvoorbeeld liep ik soms met anderen mee, maar ik kon daar ook prima alleen hardlopen. Soms was het wel wat lastig om daar de weg te vinden. Maar als ik er wat verdwaald uitzag, gingen de Kenianen die ik tegenkwam me gelijk de route vertellen. Zoveel vriendelijke en behulpzame mensen daar.

EEN KRANKZINNIGE RACE WAAR NIEMAND FINISHT
Ik heb al op veel plekken gelopen. In onder andere Sevilla, Oostenrijk, Dubai, Kenia, Frankrijk, Duitsland, België (Ardennen), Costa Rica en Sardinië. Op mijn buitenlandse lijstje staat de Barkley (Ultra) Marathon. Check de documentaire op Netflix. Het is een krankzinnige race waar bijna niemand finisht.

DE HARDLOPEN-IN-HET-BUITENLAND-CHECKLIST VAN ERLINDE

Het allermooiste hardloopplekje:
Jeetje wat lastig kiezen. Elke plek is uniek en er zijn zoveel prachtige plekken. Ik geloof niet dat ik kan kiezen.

Must do hardlooproute:
Het Kamariny-stadium in Iten, Kenia. Dat is waarschijnlijk de meeste beroemde “dirt track” van de wereld. Tal van wereldtoppers hebben daar getraind en trainen daar nog steeds. Als gewone sterveling, kun je daar op deze manier ook gewoon tussen lopen.

Hardloop-bucketlist:
Er zijn nog heel veel plekken waar ik wil lopen. Maar in ieder geval wil ik in Canada lopen. Het land lijkt me zo mooi. Vrienden van mij zijn naar Canada geëmigreerd en ik wil ze graag opzoeken en als ik er dan toch ben, dan kan ik ook wel een rondje lopen. 

Mooiste, spannendste, gekste, engste, grappigste hardloopverhaal:
In Kenia verbleef ik op 2400 meter hoogte. Je moet eerst acclimatiseren. Het lopen op hoogte in de Keniaanse bergen is echt een stuk zwaarder dan in Nederland. Op dag drie dat ik in Kenia was stond er een halve marathon op mijn schema. Ik ging een beetje laat in de ochtend van start waardoor het ook nog eens heel warm was. Mijn loopmaatjes deden allemaal mee aan de Stevensloop in Nijmegen en verbraken allemaal hun PR. Ze waren super snel. Mijn trainer zag mijn dramatische eindtijd van de 21 km die ik had gelopen op Strava en stuurde me appje wat ik had gedaan. Of ik achterstevoren had gelopen? Zo langzaam was ik. Hij bedoelde het grappig, maar ik was toch een beetje onzeker omdat het zo belabberd ging daar in Kenia. Uiteindelijk kwam het helemaal goed en na flink wat dagen ging het een stuk beter. Toen ik terug kwam in Nederland, liep het zo makkelijk. De heuvels hier waren drempels, dat stelde helemaal niks meer voor. Ik ging als de brandweer na deze hoogtestage. Helaas hield dat effect niet voor altijd aan ;-).

ULTIEME DROOM
In oktober liep ik 50 km, in Berg en Dal. Mijn allereerste ultra. Een “babyultra”. Ik wil graag verder. Mijn droom is om een mooie trail in de bergen van 80 km te hardlopen. En wie weet nog wel een keer een 100 km.

En natuurlijk ook Erlinde’s do’s en don’ts. 

DO’s
Just do it!

DON’ts
Check wel even of het veilig is om alleen te gaan lopen, als je dat van plan bent. Maar dat spreekt eigenlijk voor zich.

The end.

Volg Erlinde’s hardloopavonturen op haar website. Run Way Girls en natuurlijk op Instagram en Facebook.

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie