Background Image

Hardlopen met loslopend wild in Oudtshoorn

Loslopend wild in Oudtshoorn
In Kaapstad zijn er ’s ochtends al heel vroeg hardlopers op pad. Daar voel je je dan ook totaal geen vreemde eend in de bijt. In een klein stadje zoals Oudtshoorn is dat iets anders. Zeker als je een paar kilometer buiten de stad zit in een game lodge met olifanten, nijlpaarden en giraffen. Heel tof hoor. Maar tussen al het lekkere eten en wijntjes door, wilde ik toch nog iets van de omgeving ontdekken op mijn hardloopschoenen. Een soort van ander Zuid-Afrika. Oftewel geen Kaapstad. En aangezien ik niet door het safaripark mocht hardlopen. Wat met loslopend wild nog niet eens zo gek is, ging ik buiten de game lodge op pad. Best wel een klein beetje spannend, zo voor het eerste helemaal alleen.

’s Ochtends om 07.00 sta ik in mijn hardloopschoenen klaar voor mijn tent. Maar ik heb een klein probleempje. Ik ben een beetje bang voor dieren. Eigenlijk voor alle dieren, vooral loslopend wild. Nu wil het net dat er twee mannetjes Nyala’s (mocht je willen weten hoe deze dieren eruit zien, check hier) voor mijn tent staan. Precies op het paadje voor mijn tent. Ik denk aan gisteravond. Toen stonden deze mannetjes  — althans, dat denk ik — nog lijnrecht tegenover elkaar omdat er een vrouwtje met baby in de buurt was. Ditzelfde vrouwtje inclusief baby’tje (mega schattig natuurlijk) staan nu ook stukje verderop. Er schiet meteen door mijn hoofd dat een van deze mannetjes misschien wel denkt dat ik een bedreiging ben. Ik zie al voor mij hoe ik aan een van die hoorns wordt geregen. Ik bedenk ter plekke een uitvlucht, er namelijk geen Freek Vonk in de buurt die mij uit de brand kan helpen. Ik neem een omweggetje dat mij via mijn eigen ‘voortuintje’ leidt naar de tent van de buren. Bij de andere tent aangekomen, trek ik een klein sprintje richting het pad en loop richting de receptie. Eerste obstakel overleefd.

De weg naar de uitgang van het resort is ongeveer 500 meter. Deze leg ik rennend af. In de auto hier naartoe heb ik al gezien dat er een soort van fietspad is. Helaas begint dit fietspad niet meteen bij de uitgang. Ik moet eerst nog een paar honderd meter in de berm afleggen. Dat is niet zo heel erg, want er is genoeg ruimte om te lopen. Alleen de auto’s rijden hier wel echt heel erg hard, dat merk ik vooral als ze voorbij sjezen. Als ze mij aanrijden dan ben ik er geweest. Dus ik ga, verstandig als ik ben, goed aan de kant als er een auto aankomt en ren aan de rechterkant van de weg zodat ze mij goed kunnen zien. Een puntje van aandacht als je hier loopt. Ze rijden hier aan de linkerkant van de weg. Dat is wel goed om rekening mee te houden.

Eenmaal op het fietspad aangekomen voel ik mij een stuk veiliger. Gelukkig was het stukje in de berm maar kort en kan ik de rest veilig op het fietspad vervolgen. Ik ben wel op mijn hoede. Het is voor mij de eerste keer dat ik in een land, waar veel over veiligheid en criminaliteit wordt gesproken, alleen ga hardlopen. Ik kom trouwens, op enkele wielrenners na, geen andere sporters tegen. Alleen heel veel mensen in auto’s, waarvan er een aantal vriendelijk toeteren en zwaaien. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij niet helemaal op mijn gemak voelt. Maar dat komt niet per se doordat ik veel gewezen ben op de veiligheid. Het komt meer omdat ik alleen ben en ik een paar keer een bordje ben tegengekomen waarop staat ‘private area, be aware of dogs’. En als ik ergens bang voor ben, dan is het voor loslopende honden. In Thailand heb ik hier al eens ervaring meegehad. Alleen had ik toen nog een Freek Vonk bij mij, die mij gerust kan stellen. Nu sta ik er alleen voor.

Toch loop ik door. Omdat het lekker gaat en omdat het vertrouwen geeft. Daarnaast vind ik het een hele ervaring om hier te lopen, ik heb mooi uitzicht op de bergen en de temperatuur is ook aangenaam. De verscheidenheid aan huizen, lodges en het platteland maakt dat ik mij niet verveel. Dit is juist het mooie aan hardlopen in het buitenland. Het is een klein beetje uit je comfort zone stappen en je laten meenemen door een totaal andere cultuur en omgeving. Ik ren iets sneller dan mijn normale tempo voorbij de huizen met open hekken en mogelijke aanwezigheid van honden. Maar voor de rest is het een prima rondje. Niet mega spetterend, want het is een weg heen en dezelfde weg weer terug. In totaal loop ik 10 kilometer. Tussendoor probeer ik met mijn zelfontspanner — halleluja voor de zelfontspanners en fijne stenen en paaltjes waar ik mijn telefoon op kan zetten — wat foto’s maken.

Voordat ik weer het terrein van de lodge opren word ik nog vrolijk begroet door de Afrikaanse buurtkinderen. Ik zwaai terug en bereid me voor op het laatste heuveltje omhoog, die voel ik wel. Maar mijn warme buitendouche bij mijn tent maakt alles goed. Of ja, maakte alles goed. Want waar is Freek Vonk als je hem echt nodig hebt. In je tent denk je veilig te zijn van loslopend wild. Als ik net mijn zilvershampoo uit mijn haar gewassen heb, word ik vriendelijk begroet door een grote harige meneer met acht poten. Hij is vastbesloten om mijn blote tenen ook nog even gedag te zeggen. Waar is Freek Vonk als de nood het hoogst is? Ik besluit snel mijn tentdeur/luik/flap dicht te doen en net te doen alsof de spin er niet meer is. Zou twee dagen niet douchen een optie zijn?

Loslopend wild in Oudtshoorn Loslopend wild in Oudtshoorn Loslopend wild in Oudtshoorn

 

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie