Background Image

Hardlopen in het iets té drukke Londen

Hardlopen in Londen

Terwijl ik van mijn luchtbed afrol, ontwaakt door het zonlicht dat door de donkere gordijnen naar binnenkomt, bedenk ik dat het al veel te laat is. Oké, dit is niet helemaal waar. Ik word gewekt door het vriendinnetje bij wie ik logeer. Zij moet werken, thuis. Ik ben vrij, dus ik moet er ook uit. Maar het luchtbed, al klinkt dit heel gek, ligt echt veel te lekker.

Ik had besloten dat ik deze dag, die ik alleen ga doorbrengen, zou starten met een rondje langs de Thames. Nu ben ik dat nog steeds van plan. Maar als ik op de klok kijk, zie ik dat het druk gaat zijn. De zon schijnt, het is vrijdagochtend 09.00 en er liggen een heleboel toeristische trekpleisters op de route. Met frisse tegenzin pak ik mijn muffe hardloopschoenen uit mijn koffertje. Dat ene koffertje dat eigenlijk veel te duur was, maar waar ik dus nóg steeds heel erg blij van word (panterprint met blauw en roze, wie wilt dat nu niet?!). Hijs ik me in mijn hardlooppakkie en eet ik die kleffe krentenbol van gisteren die ik ietwat geplet uit mijn tas vis.

Ik zeg mijn vriendinnetje gedag en probeer de weg die we gisteren in het donker liepen terug te vinden. Het is een stukje om mijn rondje langs de Thames te beginnen. Een stukje van Londen dat ik nog niet gezien heb, met een mooi uitzicht over de Tower Bridge.Wonderbaarlijk genoeg vind ik de weg snel. Zonder GoogleMaps (!). Als ik langs het water loop valt het nog mee met de drukte. Ik heb nog een beetje hoop. Die hoop moet ik al snel laten varen als ik dichterbij de London Eye kom. Als ik bij de Millenium Bridge aankon, zie ik gelukkig nog niet veel mensen. Ik kijk wat om me heen, op zoek naar een ‘geschikt persoon’ voor een foto. Het is mooi zo met de St. Pauls Cathedral op de achtergrond. Ik vind die persoon in de vorm van een Chinese toerist. Hij kijkt een beetje verschrikt in het begin. Maar als snel begrijpt hij wat ik wil. En als Chinezen ergens goed in zijn… Grapje natuurlijk. Al houden ze wel van een fotootje maken.

Als ik doorloop kom ik eerst één snelwandelaar tegen. Hè dat is gek, denk ik. Dat heb ik nooit gezien – in het echt dan. Al snel volgen er meer. Het lampje gaat dan pas branden. Zij zijn natuurlijk aan het trainen voor de WK. Lekker Lou! Als ik op een mooi uitkijkpunt foto’s en selfies sta te maken (no shame in my game) komt er een Amerikaan op me af. Op zijn superbeschaafd Amerikaans vraagt hij of ik een foto wil maken van hem, zijn zoon en zijn vader. Althans, dat gok ik. Ik kan dit als fervent foto-vrager niet weigeren. Ik doe mijn best om een mooie foto te maken en ga dan snel door. Hoe dichter ik bij de Big Ben in de buurt komt (die staat aan de overkant), hoe drukker het wordt. En helaas staat niet iedereen te springen om een zwetende hardloper voorbij te laten.

Eerlijk gezegd vind ik het zelf ook te druk worden, ik loop nog een stukje door en steek dan over. Niet de allerbeste keuze, want als ik dan écht de Big Ben aan kan raken (figuurlijk dan), is het niet meer te doen. De bussen stromen letterlijk leeg met mensen. Gelukkig laat ik de drukte snel achter, ik loop aan de overkant van waar ik net liep. Deze kant is minder druk dan de kant met de London Eye. Ik weet niet hoe ver ik nog kan doorlopen en ga snel achter een grote man aan. Deze heeft een lekker tempo en weet vast de weg. Ik kan ‘m ook nog eens bijhouden, dat is mooi meegenomen. Volgens mij voelt hij zich een beetje achternagezeten. Hij gaat steeds harder lopen. Toch houd ik het een poosje vol. Totdat onze wegen ons scheiden en ik terug richting de Tower Bridge moet. Ik probeer hem vriendelijk te bedanken. Dat lukt niet. Voorbij de Tower Bridge, waar ik bijna weer ‘thuis’ ben, is het weer heerlijk rustig. En na 13 kilometer is het wel genoeg geweest. Koffie, daar heb ik zin in. Bij de Shad Thames — een heel leuk straatje: aanrader — ga ik op zoek naar een koffietentje. Ik vind The Watch House. En oh, wat hadden ze daar lekkere dingen in de vitrine liggen. Ik bestel twee bakkie’s en maak dan dat ik weg kom. Nog voordat ik de kans krijg om ook een lading suiker mee terug te nemen. Niet dat dit erg is, maar er staat een heerlijk ontbijtje op me te wachten. Dat kan ik niet afslaan.

Tot snel. Liefs, Marlou

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie