Background Image

Hardlopen door een township in Kaapstad, de Gugulethu Run

Die bloedhete vrijdagochtend in Gugulethe Township in Kaapstad waarop ik bijna te laat was voor een 10 kilometer wedstrijd, mij uiteindelijk illegaal inschreef, ik overal en nergens speldjes vandaan moest sprokkelen, ik mijn startnummer verkeerd vastmaakte, ik een race liep zonder tijdsdoel en ik na afloop de laatste zilveren medaille kreeg. Die vrijdagochtend is vandaag precies een maand geleden. 16 december, 2016. De dag dat ging ik hardlopen door een township in Kaapstad. Dat was echt heel bijzonder.

Kaapstad is een ontzettend fijne stad. Ik heb heel erg genoten van het lekkere eten, de zon, de zee en de natuur en alles wat de stad nog meer te bieden heeft. Er natuurlijk ook een keerzijde. Kaapstad kent veel veel armoede en criminaliteit. Ook het werkloosheidsgehalte is mega hoog. Hier zie je in de stad minder van. Althans. In het begin moest ik heel erg wennen aan de vele daklozen, het gebedel bij de stoplichten en het feit dat ik ’s avonds niet alleen over straat kon. Nog schrijnender vond ik de eerste keer dat ik over de snelweg reed en uitkeek op de townships net buiten de stad.

De omstandigheden waar deze mensen in leven, zijn voor mij als ‘rijke’ westerse niet te begrijpen. Maar ook dit is Kaapstad. En je kunt je ogen er niet voor sluiten. Of ja dat kan natuurlijk wel. Alleen dat wilde ik niet. 16 december was mijn laatste dag én een nationale feestdag. Namelijk Day of Reconciliation oftewel ‘verzoeningsdag’. Deze dag werd in 1994, toen de apartheid werd afgeschaft, in het leven geroepen met de intentie om de verzoening tussen het verdeelde Zuid-Afrika te bevorderen. En juist op deze dag was er ook een wedstrijd in een township buiten de stad, de Gugulethu Run. In, zoals de naam al doet vermoeden, in Gugulethu Township. Ik deed mee, samen met Mark. Over Mark vertelde ik al eerder. Hij is een fervent hardloper, die dit voor de 39ste keer aan de Two Oceans Ultra meedoet. Elke ochtend om 06.00 gaat hij met een klein groepje hardlopen.

*PS. Vergeet niet helemaal het verhaal af te maken. Onderaan staan hele leuke video’s. Het zijn geen vlogs. Maar wel leuke sfeerimpressies. Over de kwaliteit van de video’s mag niet gecorrespondeerd worden. 

Bijna te laat.
Als Mark mij komt halen op 06.00 denken we dat we nog genoeg tijd hebben. Hij heeft zijn navigatie aanstaan en ik probeer nog een beetje wakker te worden. Terwijl ik door het raam van de auto staar, vraag ik mij af waar we straks terecht komen. Hoe zou zo’n run in een township eraan toegaan? Zullen er veel mensen zijn? Een beetje spannend vind ik het wel. We rijden de stad uit en ik zie andere townships voorbij schieten. Langzaam verzink ik in gedachtes mijn hoe mijn reis is geweest en hoe de race straks zal zijn. Totdat Mark mij weer terug op deze wereld zet. Hij vraagt of ik even mijn navigatie van mijn telefoon wil aanzetten. We zitten namelijk niet helemaal goed. Een kwartiertje voor tijd zien we een stoep andere auto’s met daaromheen weer een heleboel hardlopen. We parkeren snel de auto op onze aangewezen plek en gaan dan snel op zoek naar de inschrijfbalie.

Waar zijn de speldjes?
In het gebouw waar we ons moeten inschrijven is het druk. En ik begrijp niet zo goed waar ik naartoe moet. Ik Zuid-Afrika hebben de mensen die een atletiek-licentie hebben een ander soort inschrijving. Ik zou eigenlijk nog een ‘tijdelijke’ licentie moeten kopen en daarna mij moeten inschrijven voor de run. Mark hoeft alleen het laatste doen. Op dat moment heb ik dit nog niet zo goed. Ik schrijf mij dan ook maar gewoon in. Zonder die licentie. Ai. Eigenlijk ben ik dus geen officiële deelneemster. Ik loop illegaal. Ik neem snel mijn startnummer aan en ga buiten weer op zoek naar Mark. Al snel kom ik er achter dat ik helemaal geen speldjes heb gekregen. Binnen word ik van het kastje naar de muur gestuurd tussen een wirwar van mensen. Lichtelijk in paniek weet ik ergens een speldje te jatten. De rest krijg ik van Mark. Hij houdt er twee over en ik doe met de speldjes die ik heb mijn startnummer op.

township kaapstad

Samen met honderden andere lopen we uiteindelijk op tijd naar de start.

Op zijn kop.
In het mega drukke startvak, er is maar één startvak trouwens, kom ik erachter dat mijn startnummer op zijn kop zit. Ach ja. Niet echt belangrijk op dat moment. We worden door de wedstrijdbegeleiding dicht tegen elkaar gepropt. Voordat de race kan starten, mag er niemand meer buiten de lijnen staan. Een onmogelijk opgave natuurlijk. Er doen honderden mensen aan deze race mee. Iedereen staat te dringen bij de start en kan niet wachten om de rest aan de kant te duwen om zo snel mogelijk weg te kunnen. Niet anders dan in Nederland dus. Het startschot klinkt en ik ren achter Mark aan.

township kaapstad

Ready. Set. Go.

township kaapstad

Ai. Startnummer niet helemaal recht. Gelukkig wel mijn naam.

Geniale waterzakjes.
Het is warm en ik moet zeggen dat, ondanks we rustig lopen, ik het best zwaar heb. Ik voel de kilometers die ik eerder deze week gemaakt hebt en heb toch moeite met de hitte. Bij elke drankpost maakt ik gretig gebruik van de zakjes water. Deze zakjes zijn echt geniaal. Die zouden ze in Nederland ook moeten introduceren in plaats van die bekers waarbij je meer water of nog erger sportdrank in je gezicht gooit dan in je mond.

township kaapstad

Deze zakjes hebben we in Nederland ook nodig.

Dans, zang en zakken met snoep.
Bijna 10 kilometer lang worden we aangemoedigd door de locale bevolking. En dans en zang mogen in Zuid-Afrika niet ontbreken. Ik kijk mijn ogen uit en wil helemaal niet dat het stopt. Heel veel kinderen staan langs de kant met plastic tassen. Heel veel deelnemers nemen snoepjes mee in hun zakken en geven dat tijdens het hardlopen aan de kinderen. Dat waren wij helaas vergeten. Ik voelde mij daar, toen ik alleen high fives kon geven, wel een beetje schuldig over.

township kaapstad

Zilver is het nieuwe goud.
Als de finish boog in zicht komt ben ik blij, maar ook een beetje teleurgesteld. Ik heb zo genoten van deze race. Geen seconde nagedacht over de tijd. Maar echt alleen maar heel bewust de omgeving en de mensen in mij opnemen. Met een grote glimlach loop ik over de finish. Hier krijg de laatste ‘zilveren’ medaille uitgereikt. Ik neem een bekertje cola en laat de race even op mij inwerken.  Leuk detail. Mark wordt in zijn categorie derde. Ik kom als 169e over de finish. Prima toch.

township kaapstad

Na afloop moesten we natuurlijk wel nog een fotootje maken.

township kaapstad

Na afloop stop je hier je naamkaartje in. Zo krijg je een mooi overzicht van alle deelnemers. En zie je meteen op welke plek je geëindigd bent. Iemand dit in Nederland al eens gezien?

Niet alleen maar rozengeur en maneschijn.
Tijdens de wedstrijd kom je ook langs de plek waar in 1993 een jong Amerikaanse uitwisselingsstudente is doodgeschoten omdat ze een activiste tegen de apartheid was. Deze race wordt georganiseerd voor het goede doel, de verzoening tussen de verschillende gemeenschappen. Een deel van de opbrengsten gaat naar projecten van de gemeenschap. Afgelopen jaren gingen opbrengsten bijvoorbeeld naar de plaatselijke kerk en hun opvang voor HIV/Aids kinderen, de Gugulethu Scouts of een plaatselijke dansschool.

Of ik het echte leven in de townships heb gezien? Nee. Want die dag was er feest en stonden de locale mensen ons met een grote glimlach aan te moedigen. Maar wat ik wel gezien heb, zijn de erbarmelijke omstandigheden waarin deze mensen leven. De kleine huisjes van golfplaten waar een groot gezin in leeft, de troep die op de straat ligt en de hygiene en veiligheid lijken die ver te zoeken. Dat vond ik wel heftig om te zien. Ze leken gelukkig. Of dat echt zo is. Dat durf ik niet te zeggen.

16 december, 2016. Was een mooie dag. Een hardloopervaring om nooit meer te vergeten. Hardlopen door een township in Kaapstad: veilig én voor het goede doel. Hoe vaak krijg je die kans? 

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie