Background Image

Gijs en zijn 42195 meters voor het goede doel in New York City

New York City
Dit is Gijs. En Gijs was mijn studievriendje op de uni. Niet ‘vriendje vriendje’, maar we deden samen met een paar andere leuke mensen bijna alle projecten samen. Toen ik op de universiteit begon, was ik echt net begonnen met hardlopen. Gijs niet. Die deed daar toen nog niet aan. Jaren later, toen we alweer van school kwamen, stuurde hij mij een berichtje dat hij ook aan een wedstrijd mee ging doen. Vrij snel daarna stond zijn marathondroom ook al op het programma. Het leuke? Gijs heeft mij nog proberen over te halen om ook mee te doen aan de TCS New York City marathon. Ik, twijfelkont zoals ik ben, heb er ontzettend lang over gedaan om nee te zeggen. Maar was nog te schijterig. Ten eerste omdat een marathon zó ontzettend lang is en ten tweede omdat ik bang was niet een gigantisch bedrag voor KIKA bij elkaar te kunnen krijgen. Gijs deed het dus wel. Hij rende de TCS New York City Marathon. Ook nog met een droombedrag. Hoe hij dat deed? Dat vertelt hij je zelf.

De New York City Marathon: Meters maken voor het goede doel
Zonder alle clichés over grenzen verleggen uit de kast te trekken is het simpelweg zo dat mijn gedachtes over een marathon de afgelopen jaren heel langzaam veranderde van “Nee, ga weg! 42 km? Ik pak wel de auto!” naar “Ik móet ‘m gewoon een keer gelopen hebben!”. En als je dan toch dat beruchte vinkje op je bucketlist gaat zetten, dan ook maar meteen een dubbeldik vetgedrukte vink: de marathon van New York!

Mijn doel was tweeledig:

1. Mijn persoonlijke doel: die beruchte 42.195m aftikken.
2. Een goed doel: zoveel mogelijk geld inzamelen voor Stichting Kinderen Kankervrij (KiKa).
(3. Een derde doel was om Marlou mee te slepen in dit avontuur. Dit mislukte echter jammerlijk 😉 ).

Bedelen voor het goede doel
Er moest geld in het KiKa-laatje komen. Ik had echter geen zin om simpelweg mijn handje op te houden bij familie en vrienden. Donateurs moesten er ook iets voor terugkrijgen. Vanuit die gedachte organiseerde ik onder andere een benefietdiner en een feestavond. Maandenlang lobbyde ik me suf om her en der sponsors en vrijwilligers te regelen. Een intensieve en tijdrovende klus, zo bleek. Zeker in combinatie met de kilometers die tussendoor natuurlijk ook nog gemaakt moesten worden. Maar het resulteerde in mooie opbrengsten die ook nog eens aangevuld werden met vele spontane donaties. Daarnaast regende het mooie reacties. Superleuk natuurlijk, maar ook wel eens ongemakkelijk. Uiteindelijk ging het natuurlijk niet om mij, maar om KiKa. Ja, ik was wel degene die de marathon ging lopen, maar ja, dat doen duizenden mensen. Enfin, het doel heiligt de middelen zullen we maar zeggen. Ik ga wel met mijn snufferd in dat krantje staan en mijn Facebookvrienden platspammen (sorry nog daarvoor)… alles voor het goede doel!

42 km, waar hebben we het over?
Zowel fysiek als mentaal schommelde mijn toestand lekker op en neer in de voorbereidingen. De ene dag euforisch na een moeiteloze duurloop, de andere dag chagrijnig rechtsomkeert na een strompelende 3 kilometer. De remedie voor de mentale uitdaging vond ik in het lezen over en het praten met ultra-runners en marathon-veteranen. Mensen (of ja, mensen…) die voor de lol 100 kilometer rennen of 5 marathons per jaar aftikken. Waar heb ik het dan over met mijn eenmalige 42,2 km?!  (Om nog maar niet te beginnen over de malloten die vijf trail-marathons in 60 uur lopen tijdens de Barkley Marathons. Als je ‘m nog niet gezien hebt, check de documentaire op Netflix. Hilarisch!).

Zenuwen? Neuj…
En daar zit ik dan, op 6 november om 6 uur ’s ochtends in de kou, in het oranje start-dorp op Staten Island. Nog ruim 4 uur te overbruggen tot het startschot. Nog iets eten? Of toch niet? Nog naar de wc? Of toch niet? Effe een rondje lopen? Of toch niet? Zitten? Liggen? Moet ik al gaan? Enigszins onrustig sjok ik de menigte achterna richting de start.

Bam! This is it!
Naar goed voorbeeld van Obama zet ik “Lose yourself” van Eminem op om me op te peppen. En daar gaan we! Meteen de eerste 4 kilometer over een van de beruchte bruggen. Om te beginnen de Verrazano-Narrows Bridge. Helicopters cirkelen rond en de menigte komt in beweging. Alles wat ze zeggen over de New York City Marathon blijkt waar. Wat een belevenis!

Het gaat lekker. Damn, het gaat lekker! En wat een sfeer! Er blijken tussen de 2 en 3 miljoen mensen langs de kant te staan. En niet zomaar mensen, nee, het zijn Amerikanen. Noem ze overdreven, noem ze enthousiast, maar ze zijn amaaaaazing! Schreeuwende mensen, bandjes, gospelkoren, dansers, rappers, dj’s, de meest creatieve spandoeken; het is één groot feest. Als het zo doorgaat ben ik bang dat ik morgen vooral spierpijn in mijn gezicht heb van die non-stop big smile. Alles lijkt vanzelf te gaan. Volgens Runkeeper ben ik goed op weg om mijn beoogde 3 uur en 45 minuten te redden. Ik geniet van elke stap.

Say hello to the wall
Ik ben ondertussen al een paar uurtjes onderweg. Het Nederlands supporters-punt, waar onder andere mijn vader en de andere KiKa-supporters me toegejuicht hebben, ben ik na 29 kilometer fluitend gepasseerd. Het gaat heerlijk! De zware punten, zoals de Queensboro Bridge, waar iedereen me voor gewaarschuwd had, gingen ook lekker. Wie doet me wat? Totdat er op ongeveer 35 kilometer een grapjas een spandoek met “Say hello to the wall” heeft opgehangen. En jawel hoor, daar is ie. The wall, de Amerikaanse variant van onze “man met de hamer”. Van het een op het andere moment slaat de vermoeidheid toe. Alles doet pijn en ik kom voor geen meter meer vooruit. Maar goed, ik ben bijna bij Central Park, nog effe volhouden!

New York City

Central f*#%$&! Park
Wat zijn 7 kilometer op een marathon? Kom op zeg, je bent er bijna, zeg ik bijna hardop tegen mezelf. Rechts van me zie ik Central Park al liggen. Nog even deze parallelweg en dan naar rechts richting die finish. Maar zover ik kan kijken zie ik alleen maar mensen rechtdoor rennen. Waar blijft in godsnaam die afslag naar rechts?! Ik ben in gevecht met mezelf. Ik zie mijn gedroomde eindtijd pijnlijk wegtikken. Maar ik ga toch wel onder die 4 uur blijven?! Tik tak tik tak. Mijn hoofd heeft de strijd van mijn lijf ondertussen overgenomen. Waar blijft die eindstreep?!

Eindelijk!
Na 4 uur, 4 minuten en 38 seconden kom ik dan toch eindelijk over de finish. Bijna 44 kilometer op de teller. Huh, 44? Ik denk effe dat Runkeeper van slag is, maar een ervaren marathonrenner vertelt me dat je, zeker in de brede straten van New York, altijd nog wat extra kilometers maakt. Maar, zegt hij erbij, die extra kilometers maken we allemaal, dus daar kun je je tijd niet mee goedpraten, haha.

Check! Vink! Nooit meer! Of…
Met 44 kilometer in de benen en ruim 11.000 euro op KiKa-teller vink ik de New York City Marathon tevreden van mijn bucketlist af. Ik blijf erbij, het was een eenmalig uitstapje. Ik ga weer veilig terug naar de 10 miles en halve marathons. Of moet ik toch nog een keer een vlakke marathon (Rotterdam of Berlijn) doen om die tijd te verbeteren…?

New York City

Om een lang verhaal kort te maken gaat hier helaas niet. Maja hoe kun je 42,1 kilometer in New York samenvatten? Zelf heb ik geen idee, want ik heb nog nooit een marathon gelopen. Dus daarom ben ik heel blij dat Gijs zijn verhaal wilde doen. Ik ben ook mega trots op hem. €11.000 voor KIKA ophalen. Niet normaal. Ik vind dan ook dat hij gewoon nog een keertje een marathon moet lopen. Misschien ga ik dan wel mee.

Heb jij al eens een marathon voor het goede doel gelopen? 

 

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie