Background Image

Ruzie en de vloek van hardloopschoenen en veters

hardloopschoenen en veters
Marathon Rotterdam diary, part VI. Laten we starten met iets positiefs. Ik heb deze week mijn langste afstand ooit gelopen. En volgende week ga ik zelfs nog een stukje verder. Dan ga ik voor mijn gevreesde 3.0. Een gevreesd cijfer voor meerdere redenen. Maar daarover vertel ik je volgende week meer. Want afgelopen weken had ik een beetje ruzie. Ik vervloekte mijn hardloopschoenen en veters. Maar de marathon wacht niet, tussendoor moest ik er 28 kilometer uitpersen. 

De laatste weken heb ik een beetje ruzie. Ja, ik ben wat moe. Ja, ik voel wat pijntjes. Ja, ik doe braaf mijn oefenen (kan misschien iets vaker). Ja, ik loop mijn meters. Ja, ik ga op tijd naar bed. Ja, ik heb niet meer te veel wijntjes gedronken. En ja, ik eet voldoende groente en fruit. Toch, zit mij tijdens de trainingen wat dwars. Dat is die ietwat zeurende pijn in mijn voet, mijn hardloopschoenen en veters. En ze houden alledrie verband met elkaar. Ik heb namelijk de laatste paar week ontzettend veel ruzie met mijn hardloopschoenen en veters. Er lijkt wel een vloek op te rusten.

Elke keer als ik vol enthousiasme aan mijn trainingen begin, zitten mijn schoenen niet lekker. Dan zitten ze weer te strak, dan zitten ze weer te los en dan drukken ze net weer op dat pijnpuntje op mijn voet. Na een aantal keer stoppen en opnieuw mijn sokken optrekken en veters strikken, wordt het er niet beter op. Ik krijg steeds maar weer ruzie met die dingen. Er lijkt wel een vloek op te rusten. En ja. Ik heb mijn strikdiploma. Hoe vaker ik ze goed probeer te doen, hoe vervelender mijn schoenen gaan zitten. Al helemaal als ik een beetje gefrustreerd raak. Dan kunnen mijn schoenen en veters al helemaal niets meer goed doen. Iets wat wellicht een mentaal dingetje kan zijn? Volgens mij zit het dan in je hoofd en ben je zo gefocust op het goed zitten van je schoenen dat ze het nooit meer goed kunnen doen. Er rust dan een vloek op je hardschoenen en veters. Een vloek die ook de hele groep, waarmee ik train, ophoudt. Heel vervelend als iedereen de hele tijd om je moet wachten of extra meters moet maken.

Wat door deze trainingen continu door mijn hoofd schiet: wat als mijn schoenen en veters niet goed zitten tijdens de marathon, hoe vaak moet ik dan stoppen? Het zal toch geen vloek zijn? Komende zondag moet ik 28 kilometer lopen. Dan moet ze wel goed zitten hoor. Anders wordt het weer ruzie met mijn mijn schoenen en veters. En moet iedereen weer op mij wachten. Daar word ik zelf niet blij van en de groep vast ook niet. Al helemaal niet als ik zelf niet helemaal happy ben.

Had ik al gezegd dat ik een twijfelkont ben? Vast al een paar duizend keer. Nou. Je begrijpt dat ik zes keer van schoenen gewisseld ben voordat ik zondag aan mijn duurloop begon. Ik wist niet welke schoenen ik nu aan moest doen. Want ik wilde geen last krijgen van mijn hardloopschoenen en veters. En ik wilde al helemaal niet wéér de groep ophouden. Uiteindelijk besloot ik toch voor mijn nieuwe juweeltjes te gaan. Omdat deze toch iets meer demping hebben, dan mijn afgesleten, net op het randje, Nike’s. Gelukkig ging alles goed en zaten de schoenen heerlijk. Ik kan niet zeggen dat ik helemaal pijnvrij gelopen heb, maar na een heel aantal kilometers begint alles een beetje zwaar aan te voelen.

Van te voren keek ik heel erg op tegen deze duurloopjes, vooral de langere. Maar eigenlijk vind ik het juist leuk. Naast de ruzie met mijn hardloopschoenen en veters die soms komen opzetten, ben ik eigenlijk heel erg verrast dat het zo goed gaat. Ik heb wat pijntjes op het einde, maar mijn conditie gaat met sprongen vooruit. Ik liep zelfs tijdens de intervaltraining afgelopen donderdag op kop. Kopvrouw, voorbij een heel aantal mannen. Dat voelde heel erg goed. Een soort van mentale boost krijg je daarvan. En als je dan op zondag ook nog een nieuw record aantikt. Dan geeft dat toch echt heel veel energie en zelfvertrouwen. Was dit nu niet ook de reden waarom ik deze marathon ging lopen? Als ik dit op deze manier voort kan zetten, dan neem ik de ruzies met mijn hardloopschoenen en veters op de koop toe. Uiteindelijk moeten die veters toch een keer goed gaan zitten. Ik heb nog meer dan zeven weken om te oefenen.

Komende zondag loop ik weer een trainingsloop met Road to Rotterdam. Een heel fijn initiatief om samen te trainen voor de marathon, het juiste tempo te lopen en om te oefenen met eten en drinken. 30 kilometer staat erop het programma. Een mijlpaal. Nu alleen nog even doen.

Wie heeft er ook weleens een last van de vloek van hardloopschoenen en veters?

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie