Background Image

Dé Marathon Rotterdam. Dat is toch in Nederland?

Marathon Rotterdam
Marathon Rotterdam dairy, part I. Het hoge woord is eruit. Ik ga de Marathon Rotterdam lopen. Exact 13 weken heb ik nog om te trainen. Om mij voor te bereiden op deze helse afstand. Want zo voelt dit voor mij. Hoe ik het ga doen, dat weet ik nog niet. Een schema heb ik ook nog niet. En voor nu lijken 42 kilometer echt een oneindige opgave. Maar over al deze onzekerheden snel meer, want ik loop deze marathon voor het mentale aspect. Voordat ik mij inschreef voor de Marathon Rotterdam, dacht ik altijd dat mijn eerste marathon in het buitenland zou zijn. Waarom ik dan toch voor Rotterdam koos?

Tja. Dat is een moeilijke vraag. Of eigenlijk niet. Ik ben best wel een gevoelsmens. Al durf ik nooit zo goed op mijn onderbuikgevoel te vertrouwen. Ik heb moeite met keuzes maken en vraag altijd ontelbaar veel mensen om raad voordat ik een knoop doorhak. De laatste tijd heb ik heb geleerd om iets vaker mijn eigen gevoel te volgen. Ook al kan dit soms rauw op mijn dak vallen. Maar het lopen van deze marathon voelt goed — althans, hoe het na 30 kilometer zit, weet ik niet. Ik voel dat dit het moment is om deze marathon te doen. Ik twijfelde dan ook geen moment meer en schreef mij in. Ik maakte deze beslissing zelfs zonder hulp van anderen. Yes!

Toen vorig jaar heel veel mensen bij mijn atletiekclub de Marathon Rotterdam gingen lopen, kreeg ik ook de kriebels. Ik liep zelfs nog twee trainingsloopjes van 25 kilometer mee. Alleen tijdens deze loopjes dacht ik altijd: tot hier en niet verder, hoe ga ik ooit 30 kilometer of zelfs verder volmaken? Maar het enthousiasme en de samenhorigheid van alle deelnemers tijdens de trainingen, dat is mij altijd bijgebleven. Al helemaal het enthousiasme na afloop. Daar was ik wel een klein beetje jaloers op. Die intense ontlading. Natuurlijk doet het lopen van een marathon pijn. Maar dat gevoel als je over de finishlijn komt, dat is onbeschrijflijk — zeggen ze. Dit werd de afgelopen maanden meerdere malen benadrukt door iedereen die weer op het punt stond zich in te schrijven. Hierdoor begon het bij mij ook weer te kriebelen. Zeker omdat ik al een tijdje mijn motivatie een beetje kwijt was. Elk jaar dezelfde wedstrijden, elk jaar dezelfde doelen. Daar had ik even geen zin in, 2017 moest anders.

Maar ook het kijken van de marathon op televisie. Sinds het prille begin van mijn liefde voor hardlopen kijk ik op zondagochtend naar de Marathon Rotterdam. Vol bewondering kijk ik dan toe hoe de ‘echte’ het doen. Naar hun manier van lopen. Het tempo en het drinken uit hun gepersonaliseerde bidons tussendoor. Dit heeft altijd iets onbereikbaars. Is het natuurlijk ook. Want een marathon lopen in iets meer dan twee uur, dat redden wij normale lopers natuurlijk nooit.Ik vind dat altijd zo mooi om te zien.  Na het kijken van de marathon op televisie, trek ik altijd vol overgave mijn eigen hardloopschoenen aan. Ik heb dan nog meer zin in mijn standaard zondagochtend loopje. Een loopje met ietsje minder meters, maar mijn mijn motivatie is dan op haar best.

En als laatste, misschien wel een van de belangrijkste. Als ik mijn eerste marathon loop, dan ik wil mijn vrienden en familie langs te kant hebben staan. Die vooraf zeggen dat ik rustig moet doen omdat ik door de zenuwen alleen maar blijf ratelen. Die mijn startnummer op mijn shirt kunnen spelden omdat ik het door de trillende vingers niet meer kan doen. Die mij door die 42,195 kilometer heen kunnen loodsen. Die af en toe een gelletje kunnen aangeven. Die even roepen dat alles goed gaat, dat ik er nog steeds fris en fruitig uitzie ook al is dat niet zo. Die op de Coolsingel klaarstaan, met een spandoek — hint. Die ik na de finish met tranen in mijn ogen een knuffel kan geven. Of die mij opvangen als ik na afloop geen stap meer kan verzetten door de pijn. Die er eigenlijk gewoon zijn, zoals ze dat altijd zijn.

Om terug te komen bij die marathondroom in het buitenland. Mijn droom was dan ook om mijn eerste marathon in het buitenland te lopen. Dat heb ik altijd het hardste geroepen. Want dat is natuurlijk ook wat ik het allerliefste doe. Hardlopen in het buitenland. Dan zou ik er meteen een reisje aan vast hebben geknoopt. Soms veranderen plannen. Dus geen eerste marathon in buitenland voor mij. Maar in Neerlandse havenstad, Rotterdam. Ook een wereldstad, die zeker niet mag ontbreken op LRTW. Daarnaast doen er veel van mijn lieve hardloopvriendjes- en vriendinnetjes ook mee in Rotterdam. Met hen kan ik heerlijk onbeperkt filosoferen over de marathon, over die helse afstand, over wat ik wel niet moet eten voor een duurloop, of ik wel of geen sportdrank zal nemen, over alle ‘ongemakken’ die tijdens een duurloop de kop opsteken en natuurlijk de nodige meters mee samen kan lopen.

En die buitenlandse marathon? Die komt er ook. Ooit. Dat weet ik zeker.

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie