Background Image

De CPC Loop. Niets te verliezen, alles te geven

De CPC Loop
Marathon Rotterdam diary, part IX.  Al een tijdje staar ik naar mijn scherm. Er verschijnen wat woorden op beeld, maar zo langzaam als ze verschijnen, zo snel verdwijnen ze weer. Hoe beschrijf ik wat er zondag tijdens de CPC Loop gebeurde? Ik kan het zelf nauwelijks geloven. Het voelt alsof het nooit is gebeurd. Zondag 12 maart gaat voor mij de boeken in als een race waarin ik niets te verliezen had, maar alles te geven. Wat op een bizarre manier uitpakte. Nog nooit liep ik zo’n race als afgelopen zondag. Op de eerste plaats liep ik nog nooit de halve marathon tijdens de CPC Loop in Den Haag. Maar nog nooit liep ik een race waarin ik mij zo sterk voelde en waarin ik zo ontzettend snel ging. Ik zou het allerliefste die 1 uur, 26 minuten en 40 seconden nog een keertje overdoen. En nog even terug naar dat geluksgevoel net na de finish.

Zondag 12 maart. De CPC Loop in Den Haag. Tijd: 14.25. Zoals altijd is de spanning in het startvak te snijden. Iedereen gooit alles nog voor de laatste keer los en wacht met smart op het verlossende startsignaal. Ook ik sta van de spanning te bibberen op mijn witte melkflessen. Ik neem voor het allereerst een gelletje in. Als het startschot klinkt, laat ik mij door de allersnelsten voorbij rennen. De eerste kilometers duren voor mij lang. Ik voel dat mijn lijf sneller wil. Maar ik spreek mijzelf steeds toe dat ik rustig aan moet doen. Op kilometerpunt 11 besluit ik dat ik niets te verliezen heb, maar alles te geven. Dit is het. Ik ben fit, ik heb mega goed mijn best gedaan op de trainingen, ik heb duurlopen gedaan en ik heb ook mijn rust gepakt. En ja ik heb vrijdagavond misschien ook een wijntje teveel op en ik eet misschien ietwat minder gezond dan jaren geleden. Maar ik loop nu hier, in Den Haag. Het is mooi weer. Het gaat goed en ik ben niet al te snel gestart. Dat ik iets te hard ga, weet ik ook. Het voelt alleen zo goed. Die fijne man met de hamer kan nog altijd komen opdagen. Maar op een of andere manier kan ik die twijfel uitschakelen. Ik besluit de strijd aan te gaan met mijn mentale ik. Ik heb tenslotte niets te verliezen. 9 april, dan is de echte echte race. Ik kan nu alles geven wat ik op dit moment in mij heb. Inclusief wat extra energie die ik haal uit snoepjes en een gelletje.

Op ongeveer 20 kilometer weet ik dat ik een PR ga lopen. Even voor de beeldvorming, ik kan niet rekenenen tijdens een wedstrijd. Het enige dat ik mijzelf heb ingeprent: niet boven de 4.11 min/km uitkomen. Als je onder die tijd blijft is het goed. Dan loop je een PR. Maar ik liep er dus, wonderbaarlijk genoeg, bijna iedere kilometer ruim onder. Ik had dus geen idee waar ik op uit zou komen. Totdat ik het laatste hoekje omdraai. Want daar zie ik de finishboog, inclusief klok. De klok geeft aan dat de race ongeveer 1 uur en 26 minuten bezig is. Wat er op dat moment gebeurde weet ik niet zo goed meer. Ik weet alleen het lukte om nog aan te zetten. Als ik over de finish kom en mijn klokje uitdruk, kan ik het niet geloven: 1.26.40.

Trots? Ja. Nooit had ik gedacht dat ik in staat zou zijn om zo’n tijd te lopen. Niet in mijn mooiste (hardloop)dromen, had ik gedacht dat ik dit zou kunnen. En nog steeds kan ik het niet beseffen en voelt het niet echt. Ben ik echt boven mijzelf uitgestegen? Toch ben ik bang. Doodsbang eigenlijk. Want zondag tijden de CPC Loop ging het goed. En soms heb je wedstrijden waar bijna alles klopt. Waarin het gewoon lekker loopt. Waarin je het natuurlijk wel zwaar hebt, maar je het op dat moment kunt uitschakelen. Die 42195 meters zijn natuurlijk wel een ander verhaal dan 21098 meter. Ik ben ontzettend benieuwd wat zo’n bizarre afstand met mij gaat doen. Het tempo waarop ik wil lopen weet ik nog niet. Dat beslis ik op een later moment. Voor nu? Doortrainen. Er moet namelijk nog 35 kilometer gelopen worden. Deze loop ik aanstaande zondag. Wish me luck!

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

1 Comment
  • Sofie

    Lou,
    Wooooow,
    ik voel je marathon diary op de voet en wat moet het ongelofelijk fijn zijn om dit te kunnen.
    Zo een mooie tijd!
    Hoe knap van je!

    Hopelijk zal de marathon van Rotterdam je net zo goed lukken.
    x

    15 maart 2017 at 13:34 Beantwoorden

Plaats een reactie