Background Image

Mijn reis alleen naar Kaapstad, hardlopen en de obstakels op de weg

Obstakels op de weg
Oké. Inmiddels weet je wel dat ik alleen op reis ben geweest naar Zuid Afrika. Kaapstad om precies te zijn. Met een kleine detour naar Oudtshoorn voor een bruiloft. Nog nooit ging ik alleen op reis. Het stond wel op mijn lijstje van dingen die ik altijd al eens wilde doen. Alleen het kwam er nooit van. Ik had elke keer lieve mensen met wie ik op reis kon. Dat vond — en vind ik nog steeds — ik heel erg fijn. Ik houd van gezelligheid en mensen om mij heen. Maar dan komt toch het moment dat je wél alleen gaat en dan ben je toch een beetje bang. Of liever gezegd doodsbang. Het alleen reizen was fantastisch en het was een hele mooie ervaring. Maar ik zou liegen als er niet wat obstakels op de weg zijn geweest waarbij ik soms even moest slikken of een klein traantje moest wegpinken. Ik vertel hieronder alles over mijn reis alleen naar Kaapstad, hardlopen en de obstakels op de weg.

Lou die alleen op pad gaat. Het eerste dat door mij hoofd schoot? Wie gaat er nu mijn hardloopfoto’s maken? Een idiote vraag natuurlijk. Want wie maakt zich daar nu als eerste druk over? Nou ik. Of. Althans. Later kwamen alle andere dingen die ik alleen moest regelen of juist dingen waar ik pas achterkwam toen ik op plaats van bestemming was. Want eerlijk is eerlijk. Ik ben niet iemand die van te voren alles uitgestippeld heeft. Op reis leef ik een beetje dag voor dag. Dat probeer ik tegenwoordig ‘thuis’ ook steeds meer te doen. Enfin. Terug naar dat alleen reizen, Kaapstad, hardlopen en de obstakels op de weg.

Uber. Hoe werkt dat?
Zoals je hier kon lezen. Ging mijn eerste hardlooprondje niet helemaal feilloos. Even ter informatie. In Breda zijn er nog geen actieve Uber-chauffeurs. Ik had dan ook nog nooit gebruik gemaakt van die app. En juist een kwartiertje voordat ik echt weg moest, ging ik die app uitproberen. En juist toen deed mijn creditcard het niet. En juist toen wist de Uber-chaffeur niet de weg. En juist toen kwam ik te laat bij mijn hardloopdate. Daar stond ik dan, in mijn uppie in een onbekende stad in mijn hardlooppakje. Op dat moment voelde ik mij moederziel alleen. Het liefst was ik toen omgedraaid en terug gegaan naar mijn hotel. Maar ik was in Kaapstad. De zon was net opgekomen en ik had zin om hard te lopen. Ik besloot toch te gaan hardlopen en volgde een paar andere hardlopers. De beste beslissing die ik op dat moment kon maken. Daarna voelt ik mij weer helemaal fijn. 

Wie maakt die (hardloop)foto’s dan?
De ultieme vraag: wie maakt mijn hardloopfoto’s? Voordat ik wegging zat ik hier wel een klein beetje mee. Want ja. Dat is wel een beetje het handelskenmerk van LRTW. De foto’s. Daar ben ik ook altijd heel erg blij mee geweest. Weliswaar heb ik van deze reis geen fotorapportages met honderden foto’s. Maar ik heb wel een aantal hele mooie foto’s. Eigenlijk waren er vier opties: de zelfontspanner, heul heul selfies, nieuwe vrienden maken en talk to strangers. Dit geldt natuurlijk ook voor niet-hardloopfoto’s.

Zelfontspanner. De zelfontspanner is ideaal. Soort van. Het kost wel veel tijd en op een plek waar heel veel mensen zijn, is het niet echt fijn om je telefoon een stukje verderop neer te zetten. Zeker op plekken waar het wat minder veilig is. Oefening baart wel kunst. Dus na heel veel oefenen, heb ik hier wel een paar mooie foto’s uit kunnen halen. Lang leven bursts.

Selfies. Van Kaapstad heb ik heel veel selfies. Elke run die ik deed probeerde ik wel een selfie te maken. Inclusief een mooie achtergrond. Dat was wel een klein beetje een uitdaging hoor. Je eigen hoofd inclusief iets van een lijf én een achtergrond. Dat past niet helemaal in een iPhone6s scherm. Toch is het een paar keer wel gelukt.

Nieuwe vrienden. Doordat ik een met een gids de Tafelberg opging en mensen leerde kennen door het hardlopen, kon ik deze mensen voor een foto’s vragen. Zij voelde ook de ‘urgentie’ van goede hardloopfoto’s. Nee, dat is wat overdreven. Maar ze vonden het geen enkel probleem om wat foto’s te maken. En begrepen heel goed dat als je op zo’n bijzonder plek als de Tafelberg of in een Township aan het hardlopen bent, je dat wilt vastleggen.

Talk to strangers. In eerste instantie vond ik het wel gênant om vreemde mensen die rustig aan het wandelen waren te vragen voor een hardloopfoto. Ik vroeg ze daarom ook niet voor een volledig rapportage. Maar een paar fotootjes lukte wel. En de meeste mensen reageerde heel positief en vonden het helemaal niet erg. Het is vaak je eigen perceptie. Dus gewoon doen. Achteraf ben je blij dat je die foto toch hebt. 

Kan ik schaamteloos selfies maken?
Logischerwijs volgen de selfies. Ik heb serieus nog nooit zoveel selfies gemaakt als gedurende mijn twee weken in Zuid-Afrika. In het begin vond ik het een beetje beschamend. Sta je daar met je mooiste glimlach zesduizend verschillende poses aan te nemen. Normaal gesproken zou ik dat altijd een beetje verschuild doen. Maar als je ergens op een mega toeristische trekpleister staat, dan wordt dat een beetje moeilijk. Op een gegeven moment denk je: fuck it, ik wil toch een leuke foto. En voordat je het weet, sta je als een volwaardig model vol zelfvertrouwen te shinen op je eigen selfies. De foto’s van de omgeving die ik maakte met mijn spiegelreflexcamera, daar wilde ik niemand op. Alleen de mooie omgeving. Dus daar had ik niemand voor nodig. 

Alleen (hardlopen) in een onveilige stad?
Mijn moeder was wel een klein beetje bezorgd toen ik alleen naar Kaapstad vertrok. Ze vond het toch niet echt fijn dat ik alleen zou zijn in deze onveilige stad. Zelf was ik daar helemaal niet mee bezig. Ik dacht, er gaan zoveel mensen alleen reizen en bijna altijd gaat het goed. En het ging ook goed. Toch moest ik in het begin wennen aan de armoede, de bedelaars en het feit dat ik ’s avonds niet alleen over straat kon. Maar redelijk snel had ik door dat je ’s avonds heel makkelijk een Uber kan pakken. Dat het overdag helemaal niet onveilig is als je goed oplet en je gezond verstand gebruikt. Ja, de armoede en bedelaars blijven. Ook als je alleen gaat hardlopen kom je ze tegen. Als je naar de drukke plekken gaat, waar meer mensen aan het sporten zijn, dan is er niets aan de hand. 

Tegen wie praat je als je alleen in een restaurant zit?
Dit vond ik eigenlijk het meest enge van allemaal. ’s Avonds alleen uiteten gaan, een restaurant binnenstappen waar iedereen gezellig met elkaar zit te eten. Dan is het toch gek als je daar alleen een beetje gaat zitten. Dat was altijd mijn gedachte. Maar eigenlijk slaat dat nergens op. Want waarom zou je als je alleen bent, en niet per se zin hebt in gezelschap, in je hotel moeten blijven? Nou. Niet dus. Hoewel ik maar een keertje alleen heb gegeten en het inderdaad wel een beetje gek vond om mijzelf te vermaken. Terwijl anderen gezellige samen zaten te eten. Viel het uiteindelijk reuze mee. De enige die het gek vond, was ik zelf. Ik had een boekje mee en at een heerlijke sushi bowl. Toch vind ik samen eten met een wijntje en lieve mensen gezelliger. Gelukkig deed ik dat ook.

Help, hoe maak ik vrienden?
Dat gaat bijna vanzelf. Als je alleen reist heb je sowieso sneller aanspraak van anderen. Mits je ervoor openstaat natuurlijk. Het helpt ook als je zelf een klein beetje investeert. Vraag tips aan mensen die al eens op die bestemming zijn geweest. Deze mensen kennen misschien ook weer mensen die er wonen en je willen rondleiden. Via via is de wereld echt heel erg klein. Voel je ook niet bezwaard om zelf initiatief te tonen. En het is superleuk om samen te kletsen met mensen over reizen, hardlopen en dromen. Soms werkt dat juist verademend. Nieuwe mensen, nieuwe inzichten, nieuwe energie. Dat is inspirerend. In het begin misschien een beetje spannend, maar als je gewoon jezelf bent dan gaat het ook vanzelf. 

Ik moet plassen en zit met al mijn hebben en houden op vliegveld.
Je bent te vroeg op het vliegveld en je zit lekker met al je hebben en houden in een koffietent een beetje te relaxen. Totdat het noodlot toeslaat. Je moet je naar de WC. Waar laat je al je spullen? Door de horrorverhalen die je soms hoort over het smokkelen en stiekem verstoppen van verboden spullen in andermans koffers, laat je niet zomaar je spullen achter. Dus sleep je alles maar mee. Niet heel handig. Maar hé, soms is het niet anders. Mijn nieuwe MacBook Pro wilde ik toch wel heel graag weer mee terug naar Nederland brengen. 

Dit is een kleine greep uit alle ‘obstakels’. Er waren er vast nog meer, maar deze waren zo ‘heftig’ dat ik ze ben vergeten. Niet dus. Er zijn altijd wat obstakels op de weg. Ook als je samen bent. Alleen dan kun je ze samen overwinnen. Dat geeft een vertrouwder gevoel. Maar weet je? Je kunt ook prima alleen over deze obstakels heenstappen, zonder dat er iets heel ergs gebeurd. Er gebeurt juist eigenlijk iets heel fijns. Want je doet dingen die je normaal niet zou doen en dat geeft energie en zelfvertrouwen. Ik geef eerlijk toe. Soms was het wel een klein beetje eenzaam en wilde ik dat ik wat ik had meegemaakt met iemand kon delen. Maar doordat ik alleen was, heb ik mijzelf wel beter leren, heb ik ontzettend mooie mensen leren en ben ik een hele nieuwe ervaring rijker. Ik kijk er dus met een grote glimlach op terug en zou zo volgende week weer alleen in het vliegtuig stappen.

Dus. Twijfel je nog of je alleen op reis moet gaan? Niet doen! Gewoon gaan. Je krijgt er iets heel moois voor terug. Vergeet je hardloopschoenen niet, want dat kan ook prima alleen. En het fijne? Hardlopers zijn overal. Dus je hebt zo hardloopvrienden gevonden. Want, hardlopen verbindt. 

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie