Background Image

Ik sta aan de start van de Zevenheuvelenloop

Zevenheuvelenloop
Na een onrustige nacht word ik, zoals zo vaak de afgelopen weken, voor de wekker wakker. Het is 07.00. Shit, ik had al zo’n moeite met in slaap komen. Ik twijfel. Alweer. Het is niet de eerste keer deze week. Moet ik wel gaan? Of moet ik niet gaan? Hoe voel ik mij eigenlijk? Die heuvels, dat weer. Ik heb geen zin. Waarom zou ik gaan? Als ik geen zin heb, dan ga ik toch gewoon niet. Wie bepaald dat ik die wedstrijd moet lopen. Wie bepaald dat ik weer teleurgesteld moet zijn. Niemand, toch? Maar waarom zou ik thuisblijven? Wat schiet ik daar mee op? Zo sta ik toch om 10.00 mijn Caffè Americano bij de Starbucks te bestellen en stap ik met een heleboel leuke mensen in de trein naar Nijmegen. Niet wetende waar de harde wind, regen, heuvels en mijn mentale toestand mij gaan brengen. Het enige dat ik op dit moment zeker weet is dat ik straks aan de start van de Zevenheuvelenloop sta.

Ik sta in het grijze startvak. Een startvak helemaal vooraan. Volgens de kenners, ben ik genodigd. Nou genodigd ben ik niet, want ik heb mijzelf ingeschreven. Inschrijfgeld heb ik niet hoeven te betalen. Heel gek vond ik dat. Ik heb nog gebeld en gevraagd of ze een foutje hadden gemaakt. Dat was niet. Ik zou een potentiële prijswinnaar zijn volgens de organisatie van de Zevenheuvelenloop. Klopt natuurlijk niet helemaal. Ik denk dat ik nét binnen de uiterste tijd voor ‘genodigden’ val.

Enfin. Ik sta onwennig en afwezig in het grijze startvak. Dat afwezig is niets nieuws. De afgelopen weken zit mijn hoofd een beetje vol. Dus ik sta inderdaad aan de start van de Zevenheuvelenloop, maar ik ben er niet echt. Met een paar minuten voor de start word ik voor heel even wakker geschud. Het startvak achter mijn startvak heeft groen licht gekregen en mag zich aansluiten. En dat voel ik. Van alle kanten duwen alle fanatiekelingen mij aan de kant. Heel even denk ik dat ik geplet word. Maar dat valt uiteindelijk wel mee.

Zodra het startschot gaat, is het een beetje vaag. Ik hoor mijn vriendinnetjes op de tribune mijn naam schreeuwen. En ik weet dat ik nog gezwaaid hebt. Maar vanaf dat punt, kan ik alleen nog maar de strijd in mijn hoofd terughalen. Ik zou je heel graag een heel gedetailleerd raceverslag willen geven. Van kilometer één tot en met mijn eerste stap over de finish. Maar ik kan het niet meer precies terughalen. Ik weet niet eens meer hoe hard het waaide. Want weet je? Ik ben niet zo’n sterke mentale loper. Ik heb — normaal gesproken – sterke benen en en een sterk lijf. Hier vertrouw ik dan ook 9 van de 10 keer op. Alleen dat mentale. Dat is altijd wel een dingetje. Als het niet lekker gaat tijdens een race of als ik gewoon even niet lekker in mijn vel zit. Dan zijn de kilometers niet waar ik mij zorgen over maak. Maar juist het mentale aspect.

15 kilometer lang praat ik tegen mijzelf. Hoezo vermoeiend. I know. Maar ik praat wel een soort van opbeurend tegen mijzelf. Bij de heuvels zeg ik tegen mijzelf: “Rustig aan, neem je tijd, verspil niet teveel energie.” Bij de dalingen zeg ik tegen mijzelf: “Oké Lou, laat je vallen, herstellen en tijd pakken.” Soms komt daar ook nog bij dat ik opeens denk dat ik vlieg. Dat ik denk:”Wow, wat gaat dit goed zeg, dit moet ik volhouden.” Helaas komen er ook heel vaak andere dingen door mijn hoofd spoken, niet-hardloop-gerelateerde dingen. Vaak dingen die niet helemaal goed gaan, waar mijn hoofd van vol zit. Die moet ik dan weer ‘weg’ zien te krijgen. Dus naast de tijd en de mentale strijd in mijn hoofd, probeer ik ook nog te lopen. En te genieten. Dit keer was het vooral een mentale strijd. De laatste meters, die bij de Zevenheuvelenloop bergaf zijn, ben ik alleen maar tegen mijzelf aan het zeggen dat ik nog even, heel even, moet doorzetten. Dat ik dit kan. Lopen daar ben ik goed in. Ik probeer mij af te sluiten.

Dat lukt redelijk. Op het einde trek ik nog een sprintje. Een meisje dat ik had ingehaald komt opeens voorbij gesprint. Dit laat ik mij niet gebeuren. Ik probeer er dus ook nog een sprintje uit te trekken. Het stomme? Ik weet niet eens meer of ik haar nog ingehaald heb. Zodra ik over de streep ben, druk ik mijn Garmin uit en zie ik mijn tijd: 1.02.15. Geen PR. En niet de tijd die ik wilde lopen. In eerste instantie ben ik boos en een beetje teleurgesteld. Dat het weer niet lukte. Nu. Een dag later. Ben ik tevreden, gezien de omstandigheden. In 2017 ben ik terug. Hoe en wat ik ga doen. Dat weet ik nog niet. Maar ik heb nog even de tijd om na te denken. Toch? 🙂

Tell me! Hoe ging de Zevenheuvelenloop bij jou? Hoe zit het met jouw mentale strijd tijdens een race? 

 

We did it ✌🏻️De tijd vertellen we er nog even niet bij 🙊Mogen we dan nu een drankje? #lourunstheworld #LRTW #runtheworld #zevenheuvelenloop

Een foto die is geplaatst door Hardlopende reisavonturen (@lourunstheworld) op

 

Lou

Lou houdt van reizen, hardlopen én schrijven. En het liefst allemaal tegelijk. Zo vaak, als haar 24 vakantiedagen het toelaten, probeert ze te reizen. Ze droomt dan ook over het ontdekken van de wereld op haar hardloopschoenen.

Geen reacties

Plaats een reactie